พอพ้นหมู่บ้านก็ไร้เทียมทาน แล้วพวกท่านจะรับมืออย่างไร

ตอนที่ 11 มีของฝากย่อมไม่ถูกตำหนิ

6 นาที· 1.4K คำ

“เป้าหลง ระดับภารกิจ 4” ชายคนหนึ่งสวมหน้ากากลายหน้าตัวตลกเอ่ยขึ้น ใบหน้าถูกปิดบังจนเห็นเพียงริมฝีปากที่คาบบุหรี่อยู่

หลังจากหลิวเย่กับหวังเวยเวยพูดจบ เขาก็จ้องทั้งสองคนมาตลอด มุมปากปรากฏรอยยิ้มเลือนราง

เมื่อได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของเสี่ยวซ่วยก็พลันเคร่งเครียด

ชื่อนี้เรียกได้ว่าเลื่องลือในทางเสียหายในหมู่พวกเขา คนผู้นี้ชอบรังแกและขูดรีดผู้เล่นหน้าใหม่เป็นที่สุด

เพราะในภารกิจไม่ได้ห้ามไม่ให้ผู้ร่วมทีมทำร้ายกันเอง

ดังนั้นหลายคนจึงใช้เพื่อนร่วมทีมเป็นโล่กำบัง และเป้าหลงก็เป็นหนึ่งในตัวฉกาจ

เพียงแต่เขามีฝีมือค่อนข้างสูง โดยทั่วไปจึงไม่มีใครยอมมีเรื่องกับเขาเพียงเพราะผู้เล่นหน้าใหม่

“จอห์น ระดับภารกิจ 4” ชายสวมสูทเป็นผู้พูด ใบหน้าของเขาก็พร่าเลือนจนมองไม่ชัดเช่นกัน

นี่คือไอเทมที่ผู้เล่นระดับสูงหาซื้อได้จากห้างสรรพสินค้า ช่วยป้องกันไม่ให้คนอื่นจดจำใบหน้าของตนได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เมื่อได้ยินทุกคนแนะนำตัว สีหน้าของหวังเวยเวยก็ซีดเผือดในชั่วพริบตา เพราะเธอเริ่มตระหนักได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

คนสุดท้ายแต่งตัวเหมือนกรรมกร ใบหน้าพร่ามัวจนมองไม่ชัดเช่นเดียวกัน

“คนใช้แรงงาน ระดับภารกิจ 4”

“หลิวเย่ ระดับภารกิจ... ดูตรงไหน?”

ทุกคน: “……”

พวกเขาแทบไม่คาดหวังอะไรจากหมอนี่แล้ว ดูท่าคงเป็นผู้เล่นหน้าใหม่จริง ๆ

หลังจากเขาแนะนำตัวจบ ทุกคนยกเว้นหลิวเย่กับหวังเวยเวยต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป