ในโลกภารกิจ โดยทั่วไปแล้วจะไม่กินอาหารที่คนในนั้นยื่นให้ เพราะเราไม่มีทางรู้เลยว่าอีกฝ่ายจะเอาอะไรมาให้กิน
มีบันทึกที่เชื่อถือได้ระบุว่า ผู้คนจำนวนมากเสียชีวิตเพราะกินอาหารในโลกภารกิจเข้าไป
“……”
พูดก็พูดเถอะ เป้หลงมองผักดองกับหมั่นโถวธัญพืชตรงหน้า แล้วหันไปมองไก่ตุ๋น หม้อเหล็กตุ๋นห่าน และซี่โครงหมูเคี่ยวซีอิ๊วฝั่งหลิวเย่...
ไม่สิ นี่พวกคุณจะเกินไปหน่อยแล้วไหม! เขาแค่เอาต้นหอมมาให้สองมัดเอง จำเป็นต้องทำกันขนาดนี้เลยหรือ!
เป้หลงแทะเสบียงแห้งของตัวเองอย่างน้อยใจ แต่ที่น่าโมโหคือกลิ่นหอมจากอีกฝั่งคอยกระตุ้นต่อมรับรสของเขาเป็นระยะ
เสบียงแห้งที่ปกติก็ไม่ได้รู้สึกว่าแย่อะไร ตอนนี้ยิ่งเคี้ยวก็ยิ่งไม่อร่อย
ส่วนหลิวเย่ไม่คิดมาก เขากินกับข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ ไม่ต้องวุ่นวายแล้ว มานั่งกินด้วยกันสิครับ”
พี่สะใภ้ยิ้มพลางตอบว่า “ให้พี่ใหญ่ของเธอนั่งกินเป็นเพื่อนก่อนนะ ในครัวยังตุ๋นน้ำแกงอยู่ เดี๋ยวฉันไปดูสักหน่อย”
พูดจบเธอก็เดินออกไป พอเห็นเป้หลงนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยตรงมุม สีหน้าของเธอก็กลับมาเรียบเฉยทันที
“วันนี้ดึกแล้ว ที่บ้านไม่มีอะไรให้กินมาก เธอก็กินรองท้องไปก่อนแล้วกัน”
เป้หลง “……”
ทางฝั่งนี้ หลิวเย่กับพี่ใหญ่กำลังกินข้าวอยู่ จู่ ๆ พี่ใหญ่ก็วางตะเกียบลงแล้วพูดกับหลิวเย่
“น้องชาย อย่าว่าพี่เสียมารยาทเลย คืนนี้เธอพักที่นี่สักคืน พรุ่งนี้เช้าก็รีบไปเสีย ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้”