“พี่หลิว คุณคิดยังไงกับภารกิจครั้งนี้ครับ?” จอห์นถามหลิวเย่อย่างนอบน้อม
“แน่นอนว่าต้องปกป้องพวกเขาให้ดีสิ จะปล่อยให้ฆ่าคนกันโดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง” หลิวเย่ตอบ
จอห์นมองฟู่หยางที่นอนอยู่บนเตียง สีหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่าง ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
พี่หลิวพูดต่อหน้าว่าจะปกป้องพวกเขา แต่จะปกป้องอย่างไรก็มีวิธีของมัน อย่างเช่นซ้อมพวกเขาจนบาดเจ็บสาหัส แล้วคอยคุ้มกันอยู่ข้างกาย แบบนี้พวกเขาก็ไม่ต้องกลัวจนวิ่งวุ่นไปทั่ว
ส่วนเรื่องที่พวกเขาจะเคลื่อนไหวไม่สะดวก สำหรับพี่หลิวแล้วไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ตัวเขาเองก็มีภูตประหลาดคอยคุ้มกัน เรื่องแค่นี้จึงไม่ใช่ปัญหา
คิดได้ดังนั้น เขาก็มองหลิวเย่ด้วยความเลื่อมใส สมกับเป็นยอดฝีมือจริง ๆ วิธีการช่างเหนือชั้น แค่เวลาไม่นานก็คิดวิธีที่ปลอดภัยขนาดนี้ออกมาได้
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นกะทันหัน
จอห์นเดินออกไปข้างนอกเพื่อรับสาย ผ่านไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น
“พี่หลิว รบกวนช่วยดูแลเธอให้หน่อยได้ไหมครับ? ผมมีธุระด่วน ต้องออกไปข้างนอกสักพัก”
“ไม่มีปัญหา ฝากไว้กับฉันได้เลย รับรองว่าจะปกป้องเธอให้ปลอดภัย”
ฟู่หยาง: “……”
ความปลอดภัยที่ว่าคือแค่ยังมีชีวิตอยู่ก็พอสินะ พี่ชาย จะลองคิดดูอีกทีไหม คนคนนี้ไม่น่าไว้ใจจริง ๆ!
“ผมวางใจพี่หลิวอยู่แล้วครับ”
ฟู่หยาง: “……”
วางใจเร็วเกินไปหน่อยแล้ว