ภายในโรงพยาบาล หญิงสาวคนหนึ่งถือกระเช้าผลไม้เดินมาถึงห้องพักผู้ป่วยของฟู่หยาง เธอผลักประตูเข้าไป พอเห็นฟู่หยางพันผ้าพันแผลทั่วร่าง น้ำตาก็ไหลพรากทันที
“หยางหยาง~”
น้ำเสียงอ่อนหวานนั้นทำเอาคนฟังขนลุกซู่
เธอรีบวิ่งเข้ามาหา พลางพูดเสียงสั่นเครือทั้งน้ำตา
“หยางหยาง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ?”
“อ้า! อ้า! อ้า!…”
ฟู่หยางอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอแหบแห้งจนเปล่งออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
หญิงสาวงุนงงอยู่บ้าง
“หยางหยาง ไม่ใช่ว่าตกลงมาจากชั้นบนเหรอ? แล้วทำไมเสียงถึงมีปัญหาไปด้วยล่ะ?”
“แค่ก ๆ คือว่า… พี่หยางเสียงอักเสบเพราะภาวะแทรกซ้อนเมื่อครู่นี้ ตอนนี้เลยพูดไม่ได้ มีอะไรถามผมก็ได้ ผมแปลให้พี่หยางได้อย่างสมบูรณ์แบบเลย”
หลิวเย่พูดเสียงเบาอยู่ข้าง ๆ ที่จริงแล้วเป็นเพราะอาเจียนไม่หยุดจนทำลายลำคอต่างหาก
“อ้า!!!”
ฟู่หยางชี้ไปที่เขา สีหน้าตื่นเต้นอย่างยิ่ง
“เขาพูดว่าอะไรเหรอ?” หญิงสาวหันมองหลิวเย่
“เอ่อ เขาบอกว่ามอบธุระทุกอย่างของเขาให้ผมรับผิดชอบครับ” หลิวเย่ตอบ
“อ้า!!!”
ฟู่หยางส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง
“แล้วทำไมเขาถึงส่ายหน้าล่ะ?” หญิงสาวถามอย่างสงสัย
“เขา… บอกว่าอย่าถามมาก เรื่องของผู้ชาย ผู้หญิงอย่ายุ่งครับ”
พอหญิงสาวได้ยิน กลับไม่โกรธ แถมยังเขินอายจนตบฟู่หยางเบา ๆ ทีหนึ่ง
“โธ่เอ๊ย สภาพเป็นแบบนี้แล้วยังทำตัวเผด็จการอีก แต่ฉันชอบนะ”