จอห์นไม่สนใจคราบเลือดบนตัว กำลังจะวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาล ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่น
โรงพยาบาลเกิดระเบิด จอห์นเห็นชัดเจนว่าชั้นที่ระเบิดคือชั้นที่หลิวเย่และคนอื่น ๆ อยู่
“แย่แล้ว ระเบิดขนาดนี้พวกเขาไม่มีทางรอดแน่”
คุณหนูจางเอ่ยเสียงเย็น
“ไม่หรอก พี่หลิวต้องหาทางได้แน่”
จอห์นเชื่อมั่นในตัวหลิวเย่อย่างยิ่ง
และความจริงก็เป็นเช่นนั้น เพียงแต่สถานการณ์...คลาดเคลื่อนไปจากที่เขาเข้าใจเล็กน้อย
……
“ข่าวด่วน เวลา 6 นาฬิกา 30 นาทีตามเวลาเมืองหลวง เกิดเหตุระเบิดรุนแรงที่โรงพยาบาลเมืองฮุ่ย ส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บ 2 ราย โชคดีที่ไม่มีผู้เสียชีวิตหรือบาดเจ็บรายอื่น”
ภายในโรงพยาบาลอีกแห่ง จ้าวน่าและหวงซือหย่านอนอยู่บนเตียงคนไข้ ศีรษะพันผ้าพันแผล
ฟู่หยางมองหญิงสาวสองคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ อย่างสะใจ ในที่สุดก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวที่ต้องเจ็บตัว
“ตกลงเกิดอะไรขึ้น?” จอห์นถาม
“เรื่องมันเป็นแบบนี้...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม วาล์วออกซิเจนถึงรั่ว ปิดยังไงก็ปิดไม่อยู่ ผมเห็นว่ามันอันตราย เลยให้พวกเธอสองคนรีบออกไป ส่วนผมจะไปพาคนอื่นออกมา”
จ้าวน่ากับหวงซือหย่ามองเขาอย่างเย็นชา ห้องที่มีวาล์วออกซิเจนไม่มีคนอยู่ หลังระเบิด คนที่ยังอยู่ในชั้นนั้นและหนีไม่ทันกลับไม่เป็นอะไร
มีแค่พวกเธอสองคนที่อุตส่าห์วิ่งลงไปถึงชั้นล่าง แต่กลับถูกเศษหินที่ระเบิดกระเด็นมาใส่ศีรษะ