“หา? คุณ... คุณพบอะไรเข้าเหรอ?” ฟู่หยางถาม
หรือว่าเขาจะพบเบาะแสสำคัญอะไรเข้าจริง ๆ?
“เอ่อ... ฮึ ๆ เพราะหมอนั่นไม่ใช่หลิวซือป๋อตั้งแต่แรก!” หลิวเย่พูดขึ้นอย่างชวนตะลึง
“อะไรนะ? คุณ... คุณดูออกได้ยังไง?” ฟู่หยางถามอย่างตกตะลึง
“เอ่อ ฉัน... เขา...”
หลิวเย่กะพริบตาปริบ ๆ พลางคิดในใจ จ้าวเฉียนซุนหลี่... จ้าวเฉียนซุนหลี่... จ้าว... จ้าว...
“เขาคือจ้าวเจ๋อ!”
“จ้าวเจ๋อ? ถ้าอย่างนั้นคนที่อยู่กับพวกเราก็คือ...”
“เอ่อ... คุณคิดว่าไงล่ะ?”
หลิวเย่ย้อนถาม สีหน้าฉายแววลึกล้ำ
ในหัวฟู่หยางราวกับมีเสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง หากเป็นอย่างที่หลิวเย่พูด คนที่ตายก็คือจ้าวเจ๋อ ถ้าอย่างนั้นคนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเป็น...
“หลิวซือป๋อ!”
“ถูกต้อง!!! เขานั่นแหละ!”
หลิวเย่ตบมืออย่างตื่นเต้น บ้าจริง เกือบไปแล้ว เกือบโป๊ะแตกแล้วไหมล่ะ
“เป็นไปได้ยังไง? ทำไมถึงเป็นเขาได้? เขาเป็นใบ้นี่!”
“...แล้วทำไมเขาจะรักษาหายไม่ได้ล่ะ? สมัยนี้เทคโนโลยีก้าวหน้าออกจะตาย แค่ผ่าตัดเอาต่อมทอนซิลออก ก็รักษาหายแล้ว ทำไมจะไม่ได้?”
“แต่ใบหน้าล่ะ? ใบหน้าเขาเป็นแบบนั้นได้ยังไง?”
“ศัลยกรรมมา!”
หลิวเย่รู้สึกว่าตัวเองเริ่มอินกับบทบาทแล้ว ใช่ เรื่องต้องเป็นแบบนี้แน่!
“แต่ตอนอยู่บนเกาะ พวกเราเห็นกับตาว่าจ้าวเจ๋อขึ้นเรือมาพร้อมกับพวกเรา ถ้าเขาเป็นหลิวซือป๋อจริง ๆ พวกเราก็น่าจะดูไม่ออกสิ!” ฟู่หยางถาม
“เพราะตอนนั้นพวกคุณถูกวางยา”