เมื่อเห็นเช่นนั้น จอห์นก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาออกวิ่งสุดฝีเท้าทันที
พอมาถึงหน้าทางเข้าสวนสนุก เขาก็พบหลิวเย่กำลังเดินออกมา จึงร้องเรียกอย่างตื่นเต้นทันที
“พี่หลิว ผมเจอเรื่องบางอย่างครับ...”
จอห์นดีใจสุดขีด รีบเล่าเรื่องที่ตนรู้ให้ฟัง
“อย่างนี้นี่เอง ลำบากคุณแล้วจริง ๆ!” หลิวเย่กล่าวอย่างมีนัย
ชั่วขณะนั้นจอห์นรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ จู่ ๆ หน้าอกก็ปวดแปลบขึ้นมา
เขาก้มลงมอง เห็นมีดสั้นเล่มหนึ่งปักอยู่กลางอก จึงถอยหลังไปสองก้าว มองคนตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาในทันที
“คุณไม่ใช่...”
ยังพูดไม่ทันจบ จอห์นก็ล้มลงกับพื้น
‘หลิวเย่’ เดินมาข้างกายจอห์น ก้มลงดึงมีดสั้นออกมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับ แล้วโยนผ้าเช็ดหน้าลงบนใบหน้าของเขา จากนั้นจึงหันไปมองทางสวนสนุก ใบหน้าพลันเริ่มเปลี่ยนแปลง
ในเวลาเดียวกัน หลิวเย่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ไม่หยุด ช่วยไม่ได้ ฉากในหนังงดงามเหลือเกิน ความรู้สึกของการมีเงินนี่ดีจริง ๆ
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในหนังทุกอย่างล้วนเป็นภาพลวงตา เขายังต้องหาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง!
ถึงอย่างนั้น พอคิดถึงตอนนี้ก็ยังเสียดายอยู่บ้าง!
แน่นอนว่าเขาไม่รู้ หากต้องการเงิน หลิวซือป๋อก็ให้เขาได้จริง ๆ อย่างไรเสีย เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับอีกฝ่าย