ผมยืนอึ้งมองหมีไช่ที่เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เว่ยเซี่ยวที่อยู่ข้างๆ ก็ร้องลั่นด้วยความตกใจ “ว้าว พี่ใหญ่! พี่สาวกรรมการมาแล้ว!”
“ฉันตาดีพอ ใจเย็นหน่อย อย่าส่งเสียงแหวกแนวล่ะ!”
เว่ยเซี่ยวแลบลิ้นใส่ผม ทำท่าเหมือนเด็กๆ จริงๆ ส่วนหมีไช่ก็มาถึงตรงหน้าเราแล้ว ตอนนี้เธอยังใส่ชุดทำงานอยู่ ดูเหมือนไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าหนาๆ ดังนั้นในช่วงเย็นของฤดูหนาว เธอจึงดูบางเบาท่ามกลางลมหนาว
ฟ้ามืดสนิทแล้ว คิดว่าคงไม่มีเจ้าหน้าที่ดูแลลานกว้างออกมาอีก ผมก็เลยหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋าจุดสูบอย่างเปิดเผย สูดเข้าไปคำหนึ่งก่อนถามหมีไช่ว่า “ไม่ใช่ว่าคุณจะอยู่เซี่ยงไฮ้เป็นเพื่อนเว่ยหรานหรือไง”
“ฉันรู้สึกว่าคุณมีเรื่องสำคัญต้องบอกฉัน”
คำตอบของหมีไช่ทำเอาผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามกลับว่า “คุณสรุปแบบนี้ใช้อะไรมาเป็นหลักฐาน”
“ก็เพราะคุณไม่ค่อยติดต่อฉันเองก่อน แล้วทีหลังฉันส่งข้อความไปคุณก็ไม่ตอบอีก ต้องเป็นเพราะผิดหวังแล้วก็อารมณ์ไม่ดีแน่ๆ คุณนี่งอนชะมัด!”
ผมรีบควักมือถือออกมา ถึงเห็นว่ามีวีแชทที่หมีไช่ส่งมาตามฉันทีหลังจริงๆ ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า แต่ตอนนั้นผมเล่นรถแข่งร้องเพลงอยู่ในลานเสียงดัง เลยไม่ได้ยินเสียงเตือนของวีแชทเลย
ผมหยิบมือถือยื่นให้หมีไช่ดู “เห็นไหม ข้อความที่คุณส่งมาฉันยังไม่ได้เปิดอ่านเลย เพราะงั้นไม่ใช่ว่าผมงอนอย่างที่คุณว่า แต่ไม่ได้ยินจริงๆ”
พูดจบ จู่ๆ ในใจผมก็เกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา ครั้งก่อน ตอนอยู่ซวีโจว เพราะติดต่อหมีไช่ไม่ได้ ผมเกือบจะขับรถจากซวีโจวกลับมาซูโจวทั้งคืนเพื่อตามหาตัวเธอ ครั้งนี้หมีไช่เองก็คิดว่าผมผิดหวังเลยกลับจากเซี่ยงไฮ้มาซูโจว ถึงแม้ระยะทางจากเซี่ยงไฮ้มาซูโจวจะใกล้กว่าจากซวีโจวมาซูโจวมาก แต่ก็พอจะบอกได้ว่าเธอก็แคร์ผม