หลังจากที่ผมเสนอให้นำงานฝีมือของคุณปู่เว่ยเซี่ยวมาทำเป็นผลิตภัณฑ์และไปตั้งจุดขายที่จัวเหม่ย หมีไช่ก็ทำหน้าครุ่นคิด ครู่หนึ่งจึงถามผมว่า "มีความคิดที่ละเอียดกว่านี้ไหม"
ผมคิดแล้วพูดว่า "แนวคิดของผมคือจัดพื้นที่เล็ก ๆ ในห้างฯ แค่พอวางตู้โชว์ได้ก็พอ ใช้จัดแสดงผลิตภัณฑ์ จากนั้นก็อาศัยสื่อช่วยรายงานข่าวนี้ ข้อดีของการทำแบบนี้มีสามข้อ หนึ่งคือจะช่วยยกระดับชื่อเสียงด้านความดีงามของจัวเหม่ย เพราะเรื่องนี้มีลักษณะเป็นสาธารณกุศล สองคือจะช่วยให้ผู้คนหันมาสนใจกลุ่มผู้ด้อยโอกาสไม่มากก็น้อย สามคือเป็นการช่วยเหลือพวกคุณปู่กับหลานอย่างเป็นรูปธรรม ผมเชื่อว่าในเมืองใหญ่ขนาดนี้ ต้องมีผู้มีจิตเมตตายินดีจ่ายเงินซื้องานฝีมือพวกนี้บ้างแน่ ๆ ขอแค่ให้พอประทังค่าครองชีพพวกเขาก็พอ... อีกอย่าง ผมแนะนำให้ติดตั้งจอภาพไว้ด้านบนตู้โชว์ แล้วจ้างบริษัทมืออาชีพมาทำสารคดีสั้นสักสองสามตอน ใช้จอภาพเล่นวนไปเรื่อย ๆ ให้คนเห็นสภาพความเป็นอยู่ของกลุ่มผู้ด้อยโอกาสได้ชัดเจนขึ้น... ผมเชื่อว่าด้วยอิทธิพลของจัวเหม่ย เรื่องนี้คงไม่มีอะไรยากใช่ไหม"
หมีไช่พยักหน้าแล้วพูดว่า "อืม ฉันจะให้คนไปจัดการเรื่องนี้เร็ว ๆ นี้ ความคิดของนายดีทีเดียว แต่เดิมฉันยังกังวลว่า..."
"กลัวว่าคุณอาเธอจะไม่เห็นด้วยเหรอ"
หมีไช่พยักหน้าพูดว่า "อืม ถึงจะเป็นเรื่องเล็ก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สร้างกำไร เขาเป็นนักธุรกิจ ไม่ค่อยชอบเรื่องแบบนี้ แต่ถ้าทำตามแผนของนาย มันจะช่วยยกระดับภาพลักษณ์แบรนด์ของจัวเหม่ยได้จริง ถึงเขามีความเห็นก็คงแย้งไม่ออก"