หมีไช่แสดงสีหน้าเรียบเฉยช่วยปูที่นอนให้ฉัน โดยไม่มีวี่แววว่าเธอกำลังจะแกล้งอะไรสักอย่าง ซึ่งยิ่งทำให้ฉันประหลาดใจ ด้วยฐานะซีอีโอของจัวเหม่ยที่ดูดีมีสง่าราศี ทำไมเธอถึงมาช่วยปูที่นอนให้ฉัน อีกทั้งก่อนหน้านี้เธอไม่เคยดีกับฉันขนาดนี้มาก่อน อย่างน้อยที่สุดในบ้านหลังนี้เราก็เคยต่อสู้กันตลอด
ภายใต้สายตาจับจ้องของฉัน หมีไช่ปูผ้าห่มให้เรียบ จากนั้นก็พูดอย่างโล่งอกว่า "ปูเสร็จแล้ว!"
ฉันก้าวไปข้างหน้า ก้มมองเธอ แล้วถามว่า "บอกมา…เธอแอบแกล้งอะไรฉันรึเปล่า?"
"อะไรนะ?" หมีไช่ถามอย่างงุนงง
"เช่น ทากาวบนผ้าปูที่นอน หรืออะไรทำนองนั้น เรื่องแกล้งให้ฉันไม่สบายใจน่ะ!" ฉันพูด
หมีไช่มองฉัน เหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้มแล้วตอบว่า "เรื่องทากาวที่เธอว่ามาน่ะ เป็นเรื่องเด็ก ๆ ขนาดนั้น ฉันไม่มีความสามารถไปทำหรอก แต่แน่นอนว่าเธอต้องทำได้แน่ ถึงได้พูดแบบนี้"
ยามดึกดื่นแบบนี้ฉันไม่มีแรงจะต่อปากต่อคำกับหมีไช่ จึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย แล้วพูดว่า "ไม่มีก็ดีแล้ว"
"งั้นฉันไปนอนแล้วนะ"
"เดี๋ยวก่อน โจ๊กใกล้จะสุกแล้ว มากินด้วยกันดีกว่า จะได้คุยกันด้วย ไม่ได้เจอกันนานแล้ว" ฉันเสนอ
"ฉันช่วยปูที่นอนให้เธอ เธอเลี้ยงโจ๊กฉัน ดูท่าทางก็ไม่เลวนี่!" หมีไช่พูดพลางหัวเราะ
"แน่นอน เธอคิดว่าฉันว่างมากจนต้องมาเป็นศัตรูกับเธอทุกวันรึไง!"
"ฉันไม่ได้ว่าเธอเป็นศัตรูกับฉันนะ วันนี้เธอทำตัวดีมาก เหมือนเป็นการตอบแทนกันเลยล่ะ"
ฉันพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพูดว่า "คำว่าตอบแทนบุญคุณนี่ใช้ดีจริง อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ใช่คนที่ชอบแก้แค้นพยาบาทกันไปมา"