คำบอกเล่าพร้อมปลอบโยนของเจี่ยนเวยทำให้ฉันจมสู่ความเงียบ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดว่า "ฉันยอมรับสิ่งที่เธอพูด ถ้าเราเป็นคนแปลกหน้ากันจริง ฉันช่วยเธอพลิกสถานการณ์ได้ ฉันคงดีใจสุดขีด แต่ระหว่างเรามีอดีตที่เลี่ยงไม่ได้ และคนเราก็คือสัตว์ที่ถูกอารมณ์ครอบงำ ด้วยความคิดตอนนี้ ฉันไม่อาจไม่แคร์ได้"
"สรุปแล้วนายก็ยังไม่มั่นใจในพรสวรรค์ตัวเอง ไม่งั้นคงไม่แคร์เรื่องพวกนี้"
"พรสวรรค์?... คำกว้างๆ แบบนี้ จะเอามาใช้กับเรื่องนี้มันเหมาะหรือ?... พรสวรรค์ที่ว่ามันแทนทุกอย่างได้งั้นเหรอ?"
เจี่ยนเวยทำหน้าเศร้า แต่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ใช่แล้ว คำว่าพรสวรรค์มันกลวงโบ๋... ฉันก็เคยคิดนะ หลังเรียนจบ พวกเราจะเปิดบริษัทโฆษณาด้วยกัน ใช้พรสวรรค์ของนายบวกทรัพยากรในมือพ่อฉัน ต้องทำให้นายดังในวงการโฆษณาได้แน่ แต่ว่า..."
"แต่ว่าคนที่ยอมรับพรสวรรค์ฉันมีแค่เธอ เจี่ยนเวย ไม่ใช่พ่อเธอ ในสังคมนี้ ทรัพยากรจริงจับต้องได้สำคัญกว่าพรสวรรค์ล่องลอยเยอะ พอรับความโหดร้ายของความเป็นจริงได้ ในที่สุดสิ่งที่แตกสลายก็คือความฝันของเราสองคน"
เจี่ยนเวยเงียบ ท่ามกลางความเงียบของเธอใจฉันเจ็บปวด ความจริงนี่คือครั้งแรกที่เธอพูดถึงแผนที่เคยคิดไว้ แต่ตอนนั้นเราอ่อนแอเกินไป ขาดการสนับสนุนจากพ่อเธอ ก็ทำบริษัทไม่ได้เลย ต่อให้บริษัทโฆษณาของเจี่ยนเวยตอนนี้ ก็เป็นสิ่งที่เธอเรียนที่อเมริกาสามปี สะสมเส้นสายของตัวเอง แล้วใช้เงินลงทุนที่หาได้กับเงินเก็บช่วงหลายปีมาสร้าง