หลังจากสอนเจี่ยนเวยใช้ซอฟต์แวร์เสร็จ ผมก็ออกจากเคอะเส่อ แล้วเดินตามร้านค้าริมถนนตามหาถงจื่อ
หาเกือบทั้งถนนก็ไม่พบถงจื่อ จึงเดินเลียบแม่น้ำซีถังหาไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็เจอเขาอยู่บนขั้นบันไดริมฝั่งแม่น้ำ
ผมนั่งลงข้างเขา ยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง พลางพูดว่า "ทำไมดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับอีก?"
"ดูสาวงามอยู่"
ผมมองไปรอบๆ แล้วถาม "สาวงามอยู่ไหนล่ะ?"
"เธอเพิ่งเดินไปเมื่อครู่นี้"
"ผู้หญิงที่ชอบใส่เสื้อนอกสีแดงน่ะหรือ?"
ถงจื่อพยักหน้า แต่ไม่ค่อยพูด เห็นได้ชัดว่ายังงอนผมอยู่
ผมตบบ่าเขาเบาๆ ถามยิ้มๆ "เป็นอะไร ยังโกรธพี่อยู่เหรอ?"
"นิดหน่อย"
"วันนี้พี่อารมณ์ไม่ค่อยดี เรื่องนี้พี่ต้องขอโทษ แต่พวกเราก็ลูกผู้ชายด้วยกัน มีอะไรอย่าเก็บเอาไว้ในใจ ถ้านายไม่สบายใจจริงๆ จะต่อยพี่สักสองหมัดก็ได้ ขมวดคิ้วนับว่าไม่ใช่ชายชาตรี!"
"พอเถอะ หน้านายแตกบุบขนาดนี้ ฉันยังจะลงมือตีนายอีกหรือ?"
มุกเย็นๆ ของถงจื่อทำให้ผมยิ้มออกมาอีกหน แล้วก็โอบไหล่เขาไว้ "พอพูดเล่นกับพี่ได้ แสดงว่านายไม่โกรธพี่แล้วใช่ไหม?"
"พี่ขอโทษฉันแล้ว ฉันจะโกรธพี่ไปทำไม... อีกอย่าง ฉันก็รู้ว่าพี่หวังดีกับฉัน"
ผมพยักหน้า "จริงๆ แล้วตอนที่พี่เพิ่งเรียนจบใหม่ๆ พี่เหลวไหลกว่านายอีก... เพราะงั้นพี่ถึงไม่อยากให้นายเดินตามรอยพี่ เพราะอีกไม่กี่ปี นายจะมานั่งเสียใจที่ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน... อีกอย่าง ตอนนี้เราก็กำลังเริ่มต้นทำธุรกิจด้วยกัน ต้องมีใจที่พร้อมทำงานหนัก นายก็รู้ว่าเคอะเส่อตอนนี้ดำเนินกิจการยากแค่ไหน เราต้องพยายามเป็นสองเท่า ถึงจะตามทันเคอะเส่ออื่นๆ ได้ จริงไหม?"