ถงจื่อมองฉันด้วยความงุนงง: "เป็นอะไรไป พี่หยาง?"
"บอกหมายเลขห้องของเธอหน่อย ฉันจะไปหาเธอ"
"ห้อง 3 ชั้น 2 ครับ"
ฉันพยักหน้า ในใจโล่งอกเล็กน้อย เพราะเจี่ยนเวยพักอยู่ชั้น 1 โอกาสที่พวกเธอจะเจอกันก็น้อยลงมาก
แต่พลันคิดอีกที ความรักระหว่างฉันกับหมีไช่เดินมาถึงขั้นเป็นตายเท่ากันแล้ว ต่อให้เจอเจี่ยนเวยแล้วยังไง ตอนนี้ยังต้องกลัวการเติมเชื้อไฟอีกงั้นหรือ?
ฉันหยิบบุหรี่กับไฟแช็กที่อาจต้องใช้ติดมือไป แล้วเดินขึ้นไปชั้น 2 ภายใต้สายตาของถงจื่อ
ฉันยืนอยู่หน้าห้อง 3 อยู่นาน แต่ก็ยังตัดสินใจเคาะประตูไม่ได้ เพราะกลัวความเงียบหลังจากพบหน้ากัน
ฉันก้มมองปลายเท้าตัวเอง แต่ประตูกลับค่อยๆ ถูกเปิดออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทั้งคุ้นเคยและอบอุ่นก็ลอยเข้าจมูกฉัน
ฉันเงยหน้าขึ้น มองเธออย่างเลื่อนลอย
"ทำไมมาถึงแล้ว ไม่ยอมเคาะประตู?"
ด้วยความเก้ๆ กังๆ ฉันตอบไปโดยไม่ทันคิด: "ใครจะไปรู้ว่าเธอหลับหรือยัง"
หมีไช่จ้องมองฉัน ยื่นมือมาสัมผัสใบหน้าฉัน ฉันถอยหลังหลบมือเธอตามสัญชาตญาณ
มือเธอค้างอยู่กลางอากาศ แล้วลดลงด้วยสีหน้าหม่นหมอง: "หน้าเธอเป็นอะไร?"
"ไปกระแทกมา"
"เจ็บไหม?"
"ไม่เจ็บ"
หมีไช่เอามือเสยผมข้างแก้มไปทัดหู แล้วตกอยู่ในความเงียบ ฉันรู้ว่านี่คือท่าทางที่เธอทำโดยไม่รู้ตัวหลังจากรู้สึกประหม่า เหมือนกับที่ฉันชอบแตะปลายจมูก
เนิ่นนาน ในที่สุดเธอก็พูดกับฉัน: "เข้ามานั่งข้างในเถอะ"