ออกจากร้านบะหมี่เส้นเล็ก เดินคนเดียวบนถนนยามดึกที่ว่างเปล่า ในใจเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่ไม่อาจระงับได้ ตอนนี้ฉันได้ตัดสินใจไปแล้ว แต่ปฏิกิริยาของหลี่เสี่ยวอวิ๋นกลับรุนแรงเกินกว่าที่ฉันคาดไว้ ดูเหมือนการตัดสินใจของฉันจะไปแตะต้องขีดจำกัดของเธอ
ว่าแต่จะมีผู้หญิงคนไหนทนได้ล่ะ ที่คู่หมั้นของตัวเองจะลาออกจากงาน เพื่อผู้หญิงอีกคนไปอีกเมืองหนึ่ง จริงๆแล้วที่หลี่เสี่ยวอวิ๋นไม่ทะเลาะกับฉันใหญ่โต ก็แสดงถึงการรู้จักควบคุมอารมณ์ของเธอแล้ว
ฉันหยิบบุหรี่หนึ่งมวนออกจากซอง สูบไปอย่างห่อเหี่ยว ในใจยิ่งรู้สึกเจ็บแปลบเพราะความผิดที่มีต่อหลี่เสี่ยวอวิ๋น แต่เมื่อตัดสินใจไปแล้วฉันก็จะไม่เปลี่ยนแปลง ครั้งนี้ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องช่วยเยว่เหยาให้ผ่านพ้นความยากลำบากไปให้ได้ เพื่อที่เธอเคยโดนตบหน้าแทนฉันครั้งนั้น...
สูดลมหายใจลึกๆ ฉันดับบุหรี่ทิ้ง หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า แล้วส่งข้อความหาเยว่เหยาว่า: "พรุ่งนี้ฉันจะไปลาออกจากงาน จัดการส่งมอบงานเสร็จแล้วก็ไปซูโจว"
ไม่นานเยว่เหยาก็ตอบกลับมา: "ขอบใจนะเจาหยาง ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องไม่ทิ้งฉันแน่"
"อืม... งั้นตอนนี้นายนอนหลับสบายได้หรือยัง?"
"ตอนนี้ฉันยังไม่อยากนอน ฉันอยากคุยโทรศัพท์กับนาย ฟังเสียงของนาย"
ฉันมองข้อความของเยว่เหยาอย่างขมขื่น ตอนนี้ฉันให้ความรู้สึกมั่นคงปลอดภัยกับเธอ แต่หลี่เสี่ยวอวิ๋นล่ะ? เธอต้องโดนการตัดสินใจของฉันทำร้ายอย่างสาหัสแน่...
เยว่เหยาไม่รอให้ฉันตอบข้อความ ก็โทรมาทันที ฉันเหม่อมองจอโทรศัพท์ที่กระพริบเพราะสายเรียกเข้า สุดท้ายก็ไม่ได้รับสาย แต่กดวางแล้วตอบข้อความกลับไปว่า: "วันนี้รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย ฉันอยากพักผ่อนแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"