ฉันลากกระเป๋าเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนที่แทบไร้ผู้คน ในใจเต็มไปด้วยความหดหู่ คาดไม่ถึงว่าในเมืองซวีโจวที่หล่อเลี้ยงฉันมา ถึงวันหนึ่งฉันจะไร้ที่ไปเช่นนี้ อดถามตัวเองไม่ได้ว่า: ทางเลือกของฉัน มันคุ้มค่าจริงหรือ?
ฉันไม่กล้าคิดคำถามนี้ให้ลึกซึ้งเกินไป ไม่ว่าคุ้มหรือไม่ ฉันก็ได้เลือกแล้ว และการกลับซูโจวเพื่อช่วยเยว่เหยาแก้วิกฤตบาร์ก็กลายเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
คืนนี้ ฉันหาโรงแรมเล็ก ๆ ใกล้สถานีรถไฟพัก แต่กลับนอนไม่หลับทั้งคืน ในความตื่นที่ปลอดโปร่งฉันควบคุมตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน ทว่าภาพของหลี่เสี่ยวอวิ๋นก็ยังครอบงำความคิดทั้งหมดของฉัน แม้ความรักของเราจะมีแค่ไม่กี่เดือน แต่ฉันไม่อาจตัดใจทิ้งได้จริง ๆ ในตัวเธอ ฉันพบความมั่นคงปลอดภัยที่ผู้ชายก็ต้องการเช่นกัน
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดฉันก็จุดบุหรี่ให้ตัวเอง และเมื่อบุหรี่มวนนี้หมดลง นอกหน้าต่างก็เผยขอบแสงอาทิตย์ยามเช้าออกมา รุ่งอรุณมาถึงแล้วเช่นนี้ แต่ลมยังคงพัดเย็นเสียจริง!
……
ยามเช้ามาถึงเช่นนี้ แต่ฉันกลับไม่มีความอยากอาหารเลย ฉันถือจดหมายลาออกที่เขียนไว้แล้วอย่างเลื่อนลอยมายังบริษัท
ขณะเตรียมเข้าลิฟต์ หลี่เสี่ยวอวิ๋นก็เดินมาจากอีกทางหนึ่ง เราเผชิญหน้ากันเช่นนี้ แต่กลับยืนอยู่หน้าลิฟต์คนละตัว ฉันมองเธอท่ามกลางฝูงชน ดวงตาของเธอยังแดงก่ำเล็กน้อย เป็นไปได้ว่าเธอร้องไห้มาทั้งคืน เมื่อเทียบกับฉัน ความเจ็บปวดของเธอก็ไม่น้อยเลย