ข้อความที่หมีไช่ตอบกลับมานั้นดูเรียบง่ายอย่างน้อยก็ในแง่ของตัวหนังสือ เธอบอกว่า: "คุณหวังฉันอยู่ที่อเมริกานานแค่ไหนกันนะ?"
ฉันกลับรู้สึกสับสน: นี่เธอกำลังถามความเห็นฉันหรือ?
หลังจากนั้นนานทีเดียวฉันจึงตอบกลับไปว่า: "ฉันคิดว่าเรื่องจะอยู่นานแค่ไหน คุณเองก็คงมีแผนอยู่แล้ว"
คราวนี้หมีไช่ใช้เวลาสักพักจึงตอบกลับมา: "คุณพูดถูกแล้ว"
"งั้นคุณจะถามฉันทำไม?"
หมีไช่ไม่ได้คุยต่อเรื่องนี้อีก เธอเพียงตอบว่า: "ใกล้ถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้ว ฉันจะปิดโทรศัพท์แล้วนะ บาย!"
ฉันวางมือถือกลับลงบนโต๊ะกาแฟ จากนั้นเอนตัวลงบนโซฟา พอหลับตาลง ก็เหมือนกับเห็นภาพหมีไช่และเว่ยหรานในตอนนี้กำลังนั่งคุยหัวเราะกันอยู่บนที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาสของเครื่องบิน
ในใจรู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย สุดท้ายก็ไม่อยากคิดต่อไปอีก ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรง ๆ ให้สงบลง แล้วจึงไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ
……
ตอนมาถึงบ้านของฝางหยวนและเหยียนเหยียน เฉินจิ่งหมิงกับจ้าวหลี่มาถึงก่อนแล้ว เหยียนเหยียนก็ซื้อเหล้ามาเรียบร้อย และเตรียมอาหารโต๊ะหนึ่งไว้อย่างเต็มที่
ฉันทักทายเฉินจิ่งหมิงก่อนเลย: "ท่านเฉิน สมกับเป็นคนขับออดี้จริง ๆ เร็วกว่าคนขับอ๋าวทัวอย่างผมเยอะเลยนะ!"
เฉินจิ่งหมิงหัวเราะแล้วพูดว่า: "ไอ้หนู แกเมื่อไหร่จะเลิกนิสัยพูดจาไม่เป็นเรื่องเป็นราวซะที!"
ฉันยิ้มอย่างไม่ยี่หระ: "ท่านอายุมากแล้ว เลยไม่ค่อยชอบฟังพวกคนหนุ่มอย่างเราพูดจาไร้สาระ จำได้ว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัย หยิบเรื่องเล่าในประวัติศาสตร์ขึ้นมาสักเรื่อง ก็ทำให้ฝางหยวนกับเมียเขานั่งฟังทั้งบ่ายได้เลยนะ ตอนนั้นชอบกันขนาดไหน! จริงไหม ฝางหยวน?"
ฝางหยวนยังไม่ทันได้ตอบ เหยียนเหยียนก็มาตีฉันทีหนึ่งแล้วว่า: "เรื่องเล่าในประวัติศาสตร์อะไรของแก ทำเป็นรอบรู้ไปได้ ไม่รู้ไปฟังประวัติศาสตร์นอกตำรามาจากไหน เอามาหลอกพวกเรา"
ทุกคนหัวเราะกัน ฝางหยวนก็ชวนพวกเรากินข้าว ต่างคนจึงนั่งล้อมโต๊ะลง