ฉันตกอยู่ในภวังค์ความคิด ก่อนที่ความละเอียดอ่อนและอ่อนโยนของหลี่เสี่ยวอวิ๋นจะผุดขึ้นเป็นภาพในหัว ฉันเข้าใจดีว่า: ฉันผูกพันกับเธออยู่บ้าง แต่นั่นมันใช่ความรักหรือเปล่า?
ฉันนึกถึงคำพูดของซีซีที่เคยประเมินฉันไว้ เธอบอกว่า: เรื่องอุดมการณ์ฉันไม่เด็ดขาดเท่าหลัวเปิ่น ส่วนเรื่องความเป็นจริงฉันก็สู้ฝางหยวนและเซี่ยงเฉินไม่ได้
ตอนนี้มองดูแล้ว คำประเมินนั้นช่างตรงประเด็นนัก ถ้าฉันมีความมุ่งมั่นในอุดมการณ์อย่างหลัวเปิ่น ฉันคงสลัดความลังเลทั้งหมดทิ้ง แล้วมุ่งมั่นตามหาหญิงสาวผมยาวสยายคนนั้น ถ้าฉันมีความเข้าใจโลกและรู้จักประนีประนอมอย่างฝางหยวน ฉันคงเลือกหลี่เสี่ยวอวิ๋น แล้วใช้ชีวิตอย่างมั่นคงไปตลอด
แต่ดันทำไม่ได้สักอย่าง ก็เลยถูกชะตากำหนดให้ต้องหวั่นไหวกับความรู้สึกเช่นนี้...
ในที่สุด ฉันก็ตอบแม่ที่รอฟังคำตอบมาตลอดว่า: "แม่ครับ เรื่องของผมกับเสี่ยวอวิ๋น แม่อย่ากังวลอีกเลย ถึงเราจะฝืนอยู่ด้วยกัน มันก็ไม่ได้รับประกันว่าจะแต่งงานกันได้ราบรื่น ถ้าตอนนั้นเกิดปัญหาอีก ก็ยิ่งทำให้เสี่ยวอวิ๋นเจ็บหนักกว่าเดิมไม่ใช่หรือครับ?"
"แกมันคนเลวแท้ ๆ สรุปแล้วแกก็ไม่ได้รู้สึกแบบแฟนกับเสี่ยวอวิ๋น ไม่งั้นแกคงไม่ทำร้ายเธอแบบนี้"
ฉันเงียบ จริง ๆ แล้วที่แม่พูดก็ถูก แต่ก็ไม่ถูกทั้งหมด แต่ฉันก็ไม่รู้จะอธิบายกับแม่ยังไง
"เจาหยาง ที่แม่ควรพูดก็พูดหมดแล้ว ที่ไม่ควรพูดก็พูดไปแล้ว หวังว่าวันหน้าแกจะไม่มาเสียใจ แล้วโทษว่าแม่ไม่เคยเตือนแกก็แล้วกัน"
"แม่ครับ อย่าพูดแบบนั้นเลยได้ไหม? ฟังดูเหมือนแม่จะไม่เอาผมเป็นลูกแล้วนะ..."