ซีซีวิ่งตามผมออกมาถึงข้างนอก แล้วดึงตัวผมพลางพูดว่า “เธอออกจากร้านอาหารของฉันตอนบ่ายแล้วก็ไปเซี่ยงไฮ้เลยนะ นายจะหาเธอเจอในซูโจวน่ะเหรอ”
ผมถึงกับอึ้งทันที แต่ยังไม่ตายใจ ถามต่อว่า “ไหนว่าเครื่องออกพรุ่งนี้บ่ายไง”
“ใช่ไง เพราะงั้นคืนนี้ถึงเซี่ยงไฮ้ จะได้ไม่ต้องรีบเดินทางวันรุ่งขึ้นไง”
ท่ามกลางวันเดือนเหมันต์ น้ำเย็นเฉียบชามหนึ่งรดลงมาแทงทะลุถึงใจ แต่เปลวไฟแห่งความอยากพบหมีไช่ในใจผมยังไม่ดับสิ้น หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงผมก็แหบพร่า “...ผมจะไปเซี่ยงไฮ้ตามหาเธอ”
“งั้นนายก็ต้องติดต่อเธอให้ได้ก่อน สอบถามให้รู้ก่อนว่าเธอพักอยู่โรงแรมไหน” ซีซีพูดพลางหยิบมือถือจากกระเป๋า หาเบอร์ของหมีไช่แล้วโทรออก
หลังจากรออยู่นาน ก็ทำได้แค่ยักไหล่อย่างสิ้นหวัง พูดกับผมว่า “เธอปิดเครื่องแล้ว คงพักผ่อนแล้วล่ะ”
ท่ามกลางความตกตะลึง ผมจุดบุหรี่มวนหนึ่ง สูบเข้าคำโตหลายที ใจค่อยๆ สงบลงบ้าง จึงถามตนเองว่า สมมติว่าได้พบเธอเดี๋ยวนี้ จะพูดอะไรกับเธอดี
ส่วนมากก็คงไม่มีอะไรให้พูด แล้วทำให้เราสองคนตกอยู่ในความเงียบขัดเขิน เพราะถึงตอนนี้หมีไช่จะบอกว่าชอบผมก็ยังฟังดูเขิน เพราะไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ไปอเมริกากับเว่ยหราน
และความรักที่สุกงอม สุดท้ายก็ไม่ได้มาเพราะอารมณ์ชั่ววูบ สู้เงียบรอคอยสายลมแห่งความรักพัดมาเบาๆ ดีกว่า...
ซีซีลากผมกลับเข้าไปในบาร์อีกครั้ง แล้วผมจึงได้ดับความหุนหันพลันแล่นไปในที่สุด ทว่าความอยากดื่มกลับเร่าร้อนขึ้น
ผมหยิบเบียร์ขวดหนึ่งขึ้นดื่มโดยไม่หยุดพัก แล้วถามซีซีว่า “ที่จริงแล้ว เธอก็ไม่อยากให้ผมไปตามหาเธอตอนนี้สินะ”