นั่งรออยู่ตรงปากทางเดินเกือบ 40 นาที หลัวเปิ่นก็ยังไม่เสร็จธุระสักที ลมหนาวในฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาจนผมแทบทนไม่ไหว อยากจะขึ้นไปเร่งเขาสักหน่อย
เพิ่งลุกขึ้น ผู้หญิงที่ชื่อลี่ลี่ก็เดินลงมาจากข้างบน กลางอากาศลอยคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำหอมฉุนจัด
“เสร็จแล้วเหรอ?” ผมกระชับเสื้อพลางถาม
ลี่ลี่ชำเลืองมองผมแล้วพูดอย่างไม่พอใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะนาย คืนนี้ฉันก็ค้างที่นี่แล้ว”
“หลัวเปิ่นพรุ่งนี้ยังต้องวิ่งรังเพลงอีกหลายที่นะ อย่ารังแกเขาเลย”
“งงจริง ผู้ชายสองคนมาอยู่ด้วยกันทำไมกัน!” ลี่ลี่ยังคงพูดกับผมด้วยท่าทีไม่ยอม
“ผมก็แค่ขออาศัยอยู่สักพัก หาบ้านได้ก็ย้ายออก” ผมรู้สึกเกรงใจจึงอธิบายให้ลี่ลี่ฟัง
ลี่ลี่พยักหน้า ก่อนจะพูดต่อ “ฉันลืมกระเป๋าสตางค์ไว้ ขอเงินค่ารถ 50 หยวนหน่อย”
ผมอึ้งเล็กน้อย “เมื่อกี้ทำไมไม่ขอหลัวเปิ่นล่ะ?”
“เมื่อกี้ลืม ขี้เกียจขึ้นไปอีกรอบ นายอย่าอิดออด รีบๆ หน่อย” ลี่ลี่ทำท่าแบมือขอเงินผมอีกครั้ง
“นี่เธอไม่ใช่โสเภณีหรอกนะ?”
ลี่ลี่กลอกตาใส่ผม “นายเคยเห็นโสเภณีที่ออกมาขายตัวขอเงินแค่ 50 หยวนรึไง?”
“ก็จริง” ผมว่าแล้วล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมา ค้นหาอยู่นานก็ไม่มีแบงก์ 50 สักที ลี่ลี่เลยหยิบแบงก์ 100 ไปตรงๆ โบกไปมาตรงหน้าผม ท่าทางเหมือนผมได้นอนกับเธอ
หลังจากลี่ลี่จากไป ผมรู้สึกว่าการอยู่กับหลัวเปิ่นก็ไม่ใช่ทางออกระยะยาว เพราะไม่ค่อยสะดวก และไกลจากบริษัทด้วย เรื่องหาห้องก็ต้องดำเนินต่อไป
……
พอกลับเข้าไปในห้อง กลิ่นอายแห่งความหื่นดูเหมือนจะยังค้างอยู่ในอากาศ ผมเหลือบมองไปที่เตียงโดยอัตโนมัติ เห็นผ้าห่มก็ยังคงพับไว้อยู่