ขับรถมาประมาณครึ่งชั่วโมง ในที่สุดฉันก็มาถึง "หลิ่วอันจิ่งหยวน" ที่พักอาศัยตอนนี้ ส่วนหมีไช่ยืนรอฉันอยู่ใต้ต้นไม้การบูรนอกหมู่บ้านแล้ว
ใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วงปลิวว่อนกลางอากาศก่อนร่วงหล่น แสงไฟขับเน้นทรวดทรงของเธอ งดงามราวกับตัวละครที่เดินออกมาจากภาพวาด เงียบสงบ สงบนิ่ง
ฉันกดแตรรถ หมีไช่มองมาทางฉัน
ฉันยิ้มให้เธอพลางพูดว่า "ขึ้นรถได้ เราไปกินข้าวกัน เดี๋ยวไม่มีที่นั่งนะ"
หมีไช่เดินมาหาฉัน เปิดประตูแล้วนั่งลงบนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับ ไม่ได้สนใจว่าฉันขับรถอะไรมาด้วย ฉันกลับรู้สึกประหม่าขึ้นมา "ว่าไง รถฉันดีใช่ไหม เครื่องเล็ก เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม"
"ก็ดีนะ แต่น่าเกลียดพอๆ กับนายนั่นแหละ" หมีไช่พูดพลางมองฉันด้วยแววตาคล้ายยิ้ม
"ฉันน่าเกลียดมากเหรอ" ฉันถาม จากนั้นดึงกระจกในรถลงมาแล้วสำรวจตัวเองอย่างไม่มั่นใจ
"น่าเกลียดไม่ได้หมายถึงรูปลักษณ์ภายนอกเสมอไป ฉันหมายถึงนิสัยของนาย"
ฉันพับกระจกกลับเข้าที่ ไม่อยากเถียงกับหมีไช่อีก ยังไงภาพลักษณ์นิสัยไม่ดีของฉันก็ฝังแน่นในใจเธอไปแล้ว ต่อให้ฉันพยายามสร้างภาพเป็นวีรบุรุษกอบกู้ชาติ เธอก็ยังคิดว่าฉันน่าเกลียดอยู่ดี
หมีไช่แปลกใจเล็กน้อยที่ฉันไม่ตอบโต้ ส่วนฉันก็ยิ้มบางๆ ให้เธอแล้วสตาร์ทรถ ฉันคิดไปว่า หมีไช่คงไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าผู้ชายที่แท้จริงนั้น มักจะเป็นคนเงียบขรึม และด้วยมาตรฐานนี้ ฉันก็คือผู้ชายที่มีเสน่ห์คนหนึ่งเลยทีเดียว