หมีไช่ซบอยู่ในอ้อมแขนของผมเช่นนี้ การแนบชิดนี้ทำให้เกิดไออุ่นระหว่างเราจริง ๆ หัวใจของผมค่อย ๆ สงบลง ก่อนจะตกอยู่ในภวังค์แห่งความลุ่มหลง
“เจาหยาง หัวใจคุณไม่เต้นแล้ว!”
หมีไช่ดูเหมือนจะคอยฟังเสียงหัวใจของผมมาตลอด แต่ประโยคนี้กลับทำให้ผมตกใจ รีบคลำชีพจรตัวเองทันที จังหวะชีพจรสม่ำเสมอดี พิสูจน์ว่าหัวใจผมยังเต้นอยู่
ผมกำลังจะพูด แต่หมีไช่กลับแก้ไขสิ่งที่ตัวเองพูดเมื่อครู่เองว่า “คุณอย่าตื่นเต้นไปเลย แค่เต้นช้าลงต่างหาก!”
“ผมจะไปตื่นเต้นอะไร คนที่ควรตื่นเต้นคือคุณต่างหากล่ะ!… ถ้าหัวใจผมหยุดเต้นจริง ๆ คุณกลัวไหม?”
หมีไช่ผละจากตัวผม แล้วมองผมพลางพยักหน้า
ผมส่ายหัวพลางหัวเราะ พลางถอนใจว่า “คุณนี่ช่างขี้กลัวจริง ๆ!”
หมีไช่มองไปทางอื่น ผ่านไปนานจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “สิ่งที่ฉันกลัวไม่ใช่การต้องเผชิญกับศพสักศพ แต่คือ… การที่โลกนี้ไม่มีคุณ!”
โลกเงียบสงัดลงกว่าเดิมในทันใด เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของเธอ เสียงหัวใจของผม ผมรู้สึกว่าป้อมปราการที่บรรจงสร้างขึ้นอย่างดีในใจตน ณ ชั่วขณะนี้ จู่ ๆ ก็เกิดรอยร้าว และมีทีท่าว่าจะพังทลายลง
แต่กลับถามยิ้ม ๆ ว่า “คุณ… แคร์ผมมากเลยเหรอ?”
หากตอนนี้หมีไช่พยักหน้า ผมจะกอดเธออีกครั้ง ต่อให้เป็นเพียงแค่ถามกลับว่า “แล้วคุณล่ะ แคร์ผมไหม?” ผมก็จะตอบว่า “แคร์ แคร์มาก” แล้วกอดเธอ
ทว่าเธอกลับไม่ตอบอยู่นาน จากนั้นโทรศัพท์มือถือเธอก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบงัน ทำให้ผมได้สติกลับมาในชั่วพริบตา
หมีไช่หยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า ดูเหมือนจะเป็นข้อความเสียงวีแชท จากนั้นก็ได้ยินเสียงของซีซีว่า “ที่รัก หลับหรือยังจ๊ะ?”
หมีไช่ตอบกลับว่า “ยังจ้ะ มีอะไรเหรอ?”
“ใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว อยากถามว่าปีนี้เธอฉลองที่ไหนน่ะ”
หมีไช่กำลังจะตอบ แต่ผมกลับกดโทรศัพท์ไว้ไม่ให้เธอส่งข้อความเสียง แล้วพูดกับเธอว่า “คุณอย่าเพิ่งตอบซีซี ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ”
หมีไช่แสดงสีหน้าสงสัยว่า “เรื่องอะไรหรือ?”
“พ่อบอร์ดบอกว่า ถ้าคุณอยู่คนเดียวช่วงปีใหม่แล้วเหงา ก็ไปฉลองกับผมที่ซวีโจว บ้านผมช่วงปีใหม่คึกคักมากเลย”