พ่อบอร์ดมองดูผมกับหมีไช่ตามลำดับอีกครั้ง ซึ่งทำให้พวกเรายิ่งเขินอายมากขึ้นไปอีก ในที่สุดผมก็อธิบายด้วยน้ำเสียงราวกับเป็นผู้ดีมีศีลธรรมว่า “พ่อบอร์ดครับ คุณหมีเป็นหวัดนิดหน่อย ผมก็เลยแสดงน้ำใจ…?” ผมพูดต่อไม่ลง เอาเป็นว่าก็อายนิด ๆ
พ่อบอร์ดพยักหน้าพูดว่า “ฉันนึกว่าเธอข้อเท้าพลิกล่ะ”
พอพ่อบอร์ดพูดแบบนี้ ผมกับหมีไช่ก็แทบจะเอาหน้าไปซุกที่ไหนไม่ได้เลย ความหมายของพ่อบอร์ดชัดมาก แค่เป็นหวัดนิดหน่อย จะอุ้มกันทำไม!
ผมกับหมีไช่ก็ได้แต่ยืนเขินแบบนี้ พ่อบอร์ดไม่ได้ทำให้พวกเราลำบากใจไปมากกว่านี้ พูดว่า “ฉันทำของว่างยามดึกมาให้พวกเธอ เข้ามากินกันเถอะ” พูดจบก็เดินนำเข้าไปในบ้าน
ในที่สุดผมกับหมีไช่ก็เผชิญหน้ากัน ผมต่อว่า “บอกให้ลงมาเดินเอง เธอก็ไม่ยอม คราวนี้ซึ้งแล้วใช่ไหมว่าเขินมันเป็นยังไง”
“ไอ้ลามก…”
“ขอถามให้ชัดหน่อย เธอด่าฉันหรือด่าพ่อฉัน?”
“ใครอุ้มฉันฉันก็ด่าคนนั้น!”
“ฉันอุ้มเธอลงจากรถ แต่ฉันบอกว่าจะอุ้มเธอขึ้นบ้านเหรอ?”
ระหว่างที่ผมกับหมีไช่กำลังโต้เถียงกันนั้นเอง พ่อบอร์ดก็ถามขึ้นในบ้านอีกว่า “พวกเธอสองคนยังยืนนิ่งอยู่นอกบ้านทำไมกัน คุณหมีเป็นหวัดไม่ใช่เหรอ อย่าให้โดนลมอีกเดี๋ยวจะหนัก!”
…
กลับเข้ามาในบ้าน พ่อบอร์ดได้ตักขนมบัวลอยใส่ถ้วยให้ผมกับหมีไช่แล้ว เขาถามพวกเราว่า “ที่บ้านยังมียาแก้หวัดไหม? ถ้าไม่มีเดี๋ยวฉันไปซื้อ”
ผมถามหมีไช่ว่า “ยาแก้หวัดที่ซื้อให้เธอครั้งก่อน หมดหรือยัง?”
“ยังมีอยู่” หมีไช่ตอบพลางยังคงก้มหน้า ไม่ได้สลัดความเขินอายเมื่อครู่ทิ้งไป เพราะอย่างไรเสีย ในสายตาของพ่อบอร์ดแล้ว เธอเป็นเด็กสาวที่เรียบร้อยมาก แต่ดันมาให้พ่อบอร์ดเห็นภาพที่เธอเกาะติดผมไม่ยอมปล่อยนี่สิ