ฉันกับหมีไช่หัวเราะคุยกันตลอดทางขึ้นบันได ลืมเรื่องไม่สบายใจเมื่อวันก่อนไปจนหมดสิ้น ตอนฉันจะเปิดประตูห้อง หมีไช่ก็ดึงฉันไว้ บอกให้ฉันรอก่อน
ฉันถามด้วยความสงสัย: "มีอะไรเหรอ"
"อยู่ดี ๆ ฉันก็รู้สึกประหม่า!"
ฉันหัวเราะอย่างเข้าใจ: "จริงสิ ฉันลืมไปได้ไงว่าคราวที่แล้วเธอซบฉัน แล้วพ่อบอร์ดมาเห็นเข้าพอดี เรื่องนี้ส่งผลเสียจริง ๆ เพราะเธอเป็นผู้หญิง... เฮ้อ! หวังว่าพ่อบอร์ดจะจำภาพที่ไม่น่าดูตอนนั้นไม่ได้แล้ว!"
หมีไช่ทั้งน้อยใจทั้งโกรธมองฉัน: "เจาหยาง นายทำแบบนี้ได้ยังไง... นายพูดแบบนี้ฉันยิ่งประหม่า!"
"ตอนนี้เธอดูน่าสงสารจริง ๆ!"
"แล้วนายช่วยทะนุถนอมฉันหน่อยได้ไหม"
ในที่สุดฉันก็เก็บอาการล้อเล่น ใจจริงแล้วรู้สึกซาบซึ้ง ที่หมีไช่ประหม่าก็เพราะเธอใส่ใจ เธอหวังว่าจะมีภาพลักษณ์ที่ดีต่อหน้าครอบครัวของฉัน
ฉันตบไหล่เธอเบา ๆ พูดอย่างอ่อนโยน: "เมื่อกี้ฉันล้อเธอเล่นนะ ไม่ต้องห่วง มื้อเที่ยงนี้ต้องเป็นมื้อที่สนุกมาก แน่นอน กินเสร็จแล้วฉันจะพาเธอไปเล่นเกมตู้"
"อืม... งั้นนายเปิดประตูเถอะ"
ฉันจึงเสียบกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ แล้วเปิดประตูเข้าบ้าน ตอนนี้พ่อบอร์ดกำลังเตรียมกับข้าวอยู่ในครัว ส่วนแม่กำลังถูพื้นทำความสะอาด
หมีไช่ทักทายแม่ด้วยมารยาท: "คุณป้า สวัสดีปีใหม่ค่ะ"
แม่วางไม้ถูพื้น ยิ้ม: "สวัสดีปีใหม่จ้ะ... รีบนั่งพักสักครู่เถอะ เจาหยาง ลูกไปชงน้ำชาให้เสี่ยวหมีหน่อย"
ท่าทีค่อนข้างอบอุ่นของแม่ทำให้ฉันเบาใจขึ้นบ้าง หลังจากวางของขวัญวันหยุดที่หมีไช่ซื้อไว้แล้ว ก็รีบไปชงน้ำชา