ซีซีบอกผมว่าหมีไช่เพิ่งจากไปไม่นาน ทำให้ในใจเกิดความรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยังเผยรอยยิ้มไม่ยี่หระ “ซีซี เราไม่พูดถึงหมีไช่กันเลย ที่ผมอยากเจอคือคุณ อยากฟังก็คือเพลงของคุณ แล้วก็อาหารเสฉวนที่ร้านณเมืองว่างเปล่าด้วย”
“จริงเหรอจ๊ะ?” ซีซีหัวเราะแล้วผละออกจากอ้อมกอดผม
“แน่นอน สั่งเบียร์สดมาให้ผมแก้วนึง ผมจะนั่งฟังคุณร้องเพลง แล้วใช้เวลายามค่ำคืนนี้อย่างมีความสุข”
ซีซีตอบอย่างเด็ดขาดชื่นใจ “ไม่มีปัญหา” พูดจบก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ ไม่นานบริกรก็นำเบียร์สดแก้วใหญ่กับกับแกล้มง่าย ๆ สองสามอย่างมาให้ ผมจึงนั่งอยู่ใต้ลมอุ่นจากเครื่องปรับอากาศ จิบเบียร์สด ฟังเสียงร้องของซีซี และดื่มด่ำกับค่ำคืนแรกหลังจากกลับมาซูโจว
ประมาณครึ่งชั่วโมงให้หลัง ผมกินมื้อค่ำนี้เสร็จ ขณะที่ซีซีก็ร้องเพลงจนเหนื่อย เธอสั่งเบียร์สดแก้วเล็กมาเหมือนกัน แล้วนั่งลงตรงข้ามผม
เราชนแก้วกันหนึ่งที เธอถามผมว่า “เจาหยาง ฉันรู้ว่าเยว่เหยาไปหาเธอ เธอต้องกลับมาแน่”
ผมมองซีซี พลันรู้สึกว่าคำว่า “กลับมา” ในปากเธอนั้นหนักอึ้งยิ่งนัก ประหนึ่งลากผมจากโลกใบหนึ่งเข้ามาสู่อีกโลกหนึ่งอย่างทุลักทุเล เมื่อคิดถึงความอ่อนโยนและความเอาใจใส่ของหลี่เสี่ยวอวิ๋น ในใจจึงเอ่อล้นด้วยความเจ็บปวดหลังสูญเสีย
อารมณ์ผมพลันดิ่งลงอย่างกะทันหัน ชั่วขณะไม่รู้จะตอบซีซีอย่างไร
ซีซีถามอย่างระมัดระวัง “เจาหยาง ครั้งนี้เธอกลับมา แฟนเธอที่ซวีโจว…”
ผมขัดจังหวะซีซี “ซีซี ในร้านอึดอัด ผมอยากไปนั่งข้างนอก”