ผ่านไปอีก 5 วัน ในที่สุดผมก็จัดการเรื่องส่งมอบงานเรียบร้อยแล้ว คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายที่ผมจะอยู่ซวีโจว ผมอยากกลับบ้านไปลาพ่อบอร์ดกับแม่ แต่ก็หาเหตุผลและความกล้ากลับไปไม่เจอ ตอนนี้พวกท่านกำลังโกรธ กลับไปก็มีแต่จะทำให้พวกท่านหงุดหงิดใจมากขึ้น ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเลย เพราะงั้นผมจึงยังคงขดตัวอยู่คนเดียวในโรงแรมเล็ก ๆ จิบเบียร์ ดื่มด่ำกับความว่างเปล่าและความเหงา
ดื่มไป ดื่มไป คนเราก็เริ่มเลือนลาง ในความเลือนลางนั้น ผมเห็นกีตาร์ที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องอีกครั้ง แต่ทั้งที่กีตาร์ตัวนี้เป็นของที่เจี่ยนเวยให้ผมแท้ ๆ แต่ภาพแรกที่ผุดขึ้นในหัวกลับเป็น: เมื่อไม่นานมานี้ ผมเคยใช้กีตาร์ตัวนี้เล่นเพลง "คำสอนรัก" ให้หมีไช่ฟัง เธอร้องไห้โฮ และภาพที่ผมโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
นึกถึงหมีไช่ นึกถึงการปะทะกันของเราหลายต่อหลายครั้งเพราะห้องเก่านั้น ในที่สุดผมก็ยิ้มออกมา ไม่รู้ว่ากลับซูโจวครั้งนี้ เราจะมีเรื่องราวเกี่ยวข้องกันยังไงบ้าง จำได้ว่าเธอเคยบอกผมว่า: ถ้าผมกลับไป เธอยินดีจะให้ผมห้องเก่านั้นอยู่ หวังว่าเธอจะยังจดจำคำสัญญาของตัวเอง และทำตามสัญญา
ผมปล่อยตัวนอนแผ่บนเตียง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน มือถือก็ดังขึ้น คิดว่าเป็นคนโทรเข้า แต่กลับเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ คนที่ส่งข้อความมานั้นไม่ใช่ใครอื่น คือหลี่เสี่ยวอวิ๋น เธอบอกว่า: เธอรอผมอยู่ที่ร้านกาแฟที่เราเจอกันครั้งแรก และย้ำว่าผมไม่ต้องมาก็ได้
กับหลี่เสี่ยวอวิ๋นนั้น ผมรู้สึกผิดในใจ เพราะงั้นผมไม่คิดมาก สวมเสื้อคลุมแล้วรีบไปยังร้านกาแฟที่เราเจอกันครั้งแรกทันที