ฉันหันไปมองหมีไช่ พลางเอ่ยด้วยความลำพองใจเล็กน้อยว่า "เห็นฝีมือฉันหรือยัง แนะนำว่าให้เลิกคิดเรียกแท็กซี่ได้เลย ถ้ามีแท็กซี่มาจริง ๆ ฉันก็จะใช้วิธีเดิมไล่มันไปให้หมด"
หมีไช่ไม่สนใจฉัน เธอหันหลังกลับ เดินหน้าต่อไปในสายฝนอย่างดื้อรั้น
ฉันถอนใจในใจ แต่ก็ยังก้าวเท้าตามเธอไป พร้อมตั้งปณิธานว่าจะตามไปแบบนี้ ไม่ว่าเธอไปที่ไหน ฉันก็จะไปที่นั่น
เราสองคนเดินไปจนสุดถนนสายหนึ่ง ทันใดนั้นหมีไช่ก็หยุดเดิน ฉันที่ตามมาติดๆ หยุดไม่ทันเพราะแรงเฉื่อย จึงชนเข้ากับหลังเธออย่างจัง ทั้งคู่เซถลาไปมา แต่โชคดีที่ไม่มีใครล้ม
ฉันมองเธอด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ดูเหมือนเธอจะทนไม่ไหวแล้ว จึงถามขึ้นว่า "คุณจะตามไปอีกนานแค่ไหน"
"คุณเดินอีกนานแค่ไหน ฉันก็ตามไปนานขนาดนั้น"
"คุณไม่รู้สึกว่าตัวเองน่ารำคาญบ้างหรือ"
ฉันส่ายหน้า "ไม่รู้สึก ผมรู้สึกแค่ว่าระหว่างเราเข้าใจผิดกันแน่ๆ"
หมีไช่ไม่สนใจสิ่งที่ฉันบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด เธอถามว่า "คุณรู้ไหมตอนนี้อุณหภูมิเท่าไร"
"ติดลบห้าองศา"
"รู้ด้วยหรือว่าเป็นติดลบห้าองศา ……ได้โปรดอย่ามาเจ้ากี้เจ้าการกับฉันอีกเลย ฉันหนาวมากจริงๆ และแค่อยากกลับไปนอน"
ฉันพูดตามน้ำไปว่า "งั้นผมขอไปที่คุณด้วย"
"คุณหน้าด้านเกินไปหรือเปล่า ยึดห้องเก่าฉันไปแล้ว ยังจะไปยึดบ้านอีกหลังของฉันอีกรึ"
ฉัน "……"
"ไปอยู่กับเพื่อนที่กำลังมีประจำเดือนของคุณเถอะ ฉันว่าเธอต้องการคุณมากกว่า ……ฉันไปแล้ว อย่ามาเจ้ากี้เจ้าการกับฉันอีกเลย"