ผมโทรหาหมีไช่ด้วยใจที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่แล้วก็จมดิ่งสู่ความสิ้นหวังในพริบตา เมื่อปลายสายมีเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติว่าเบอร์นี้ปิดเครื่องอยู่ นี่มันหมายความว่าอะไร?
หมีไช่ต้องเข้านอนไปแล้วแน่ๆ หัวใจของผมอบอวลไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวังจนบรรยายไม่ถูก ได้แต่รู้สึกราวกับตัวเองถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนทิ้งไว้ในค่ำคืนฝนหนาวที่ไร้ความปรานีนี้
นิ้วมือที่สั่นเทาคลำหาบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อ มือที่เย็นแข็งต้องพยายามกดไฟแช็กอยู่หลายครั้ง กว่าจะมีเปลวไฟอ่อนโยนพวยพุ่งขึ้นมา แต่แล้วเพียงชั่วพริบตาก็ถูกลมพัดดับไปอย่างไร้สาเหตุ
จิตใจของผมพลุ่งพล่านไปด้วยความหงุดหงิด ยกมือปาบุหรี่ทิ้งลงกับพื้น ก่อนจะยิ้มขมขื่นอย่างจนปัญญา เหตุใดกัน ยิ่งคิดถึงเธอมากเท่าไร เธอกลับยิ่งห่างไกลออกไปทุกที...
ค่ำคืนฝนหนาว ผมหดตัวอยู่ตรงมุมกำแพง แต่ก็ยังถูกสายลมเย็นเฉียบที่พัดผ่านโจมตีเข้าเสียจนหนาวสั่นไปทั้งตัว คิดจะสูบบุหรี่อีกครั้ง แต่กลับพบว่าซองบุหรี่นั้นว่างเปล่าเสียแล้ว
ก้มลงเก็บบุหรี่ที่เพิ่งปาทิ้งขึ้นมาจากพื้น เป่าฝุ่นออก พยายามอยู่นับครั้งไม่ถ้วน จนในที่สุดก็ได้สูดกลิ่นยาสูบที่ปลอบประโลมใจเข้าไปอีกครั้ง
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเฝื่อนลอย ได้แต่พ่นควันเข้าๆ ออกๆ อย่างไร้ความรู้สึก แต่ก็ยังไม่อยากจากไปไหน อย่างน้อยก่อนหน้านี้ผมก็ได้ให้สัญญากับหมีไช่ไปแล้ว บอกว่า: จะรอคอยจนกว่าเธอเต็มใจออกมาพบ แต่กลับนึกไม่ถึงว่า เธออาจจะปิดเครื่องไปตั้งแต่ก่อนจะได้รับข้อความวีแชทนั่นเสียอีก