สีหน้าของหมีไช่ที่เดิมยิ้มแย้มพลันเย็นชา เธอมองฉัน บรรยากาศระหว่างความเงียบยิ่งทำให้แข็งทื่อ
ในที่สุดฉันก็ทำลายความเงียบด้วยความอึดอัด "กลับมาแล้วทำไมไม่โทรหาฉันเลย?"
หมีไช่ไม่สนใจคำถามของฉัน กลับมองเยว่เหยาแล้วถามฉัน "เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?"
ฉันถึงนึกได้ว่าวางเยว่เหยาลงจากหลัง บีบรอยยิ้มบอกหมีไช่ "เธอไม่ค่อยสบายน่ะ!"
"อ้อ งั้นเข้ามาสิ"
ฉันกับเยว่เหยาเพิ่งเข้าไปในห้อง หมีไช่กลับถือกระเป๋าถือของเธอแล้วเดินจากไป ท่าทางกะทันหันทำให้ฉันนิ่งงัน
เยว่เหยาดันฉัน "ยังไม่รีบตามไปอีก ถ้ารอให้เธอขึ้นรถนายตามไม่ทันนะ"
"อ้อ...อ้อ!"
ฉันตั้งสติได้ แล้วรีบวิ่งออกจากบ้าน
ตอนที่ฉันวิ่งลงมาถึงข้างล่าง หมีไช่เพิ่งมาถึงข้างล่างเหมือนกัน แต่มือของเธอถือกุญแจรถอยู่แล้ว
ยังดีที่ฉันมีสติไม่ลนลาน ไม่ได้ฉุดรั้งเธอ แต่กลับคว้ากุญแจรถในมือเธอมา แล้วกำไว้แน่นในมือ แบบนี้เธอก็ไปไหนไม่ได้
เป็นไปตามคาด เธอหยุดเดินแล้วมองฉัน แต่สีหน้ากลับสงบนิ่งจนเย็นชา
ฉันขยี้ปลายจมูกพลางยิ้มออกมา "เธอน่าจะโทรหาฉันนะตอนกลับมา!"
"วีแชทก็ไม่ตอบ จะโทรไปทำไม"
ฉันถึงนึกขึ้นได้ถึงข้อความวีแชทของหมีไช่ที่ฉันอ่านค้างไว้ ตอนนี้พอนึกดูแล้ว ก็เข้าใจว่าทำไมเธอถึงถามว่า "ช่วงนี้เธอเหงาไหม?"
ถ้าฉันบอกเธอว่าเหงา เธอคงให้ของขวัญเซอร์ไพรส์ฉัน แต่ฉันผู้เขาเองแท้ๆ กลับเปลี่ยนบทเดิมที่ควรจะเป็น