หลังจากตื่นนอนก็ไปทานข้าวกับหมีไช่ที่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดนอกหมู่บ้าน จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งบนม้าไม้ไฟฟ้าหน้าบาร์สะดวกซื้อ โยกตัวไปพลางคุยเรื่องกลับซวีโจวฉลองปีใหม่ไปพลาง
“เจาหยาง อีกเดี๋ยวเราไปห้างซื้อของขวัญกันเถอะ ครั้งนี้จะไปบ้านคุณมือเปล่าอีกไม่ได้แล้ว”
ม้าไม้ที่หมีไช่นั่งหยุดแล้ว ฉันยัดเหรียญให้อีกเหรียญหนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “ไม่จำเป็นหรอก ที่บ้านเราไม่ถือเรื่องพวกนี้”
“ไม่ได้ คุณต้องไปกับฉันเดี๋ยวนี้” หมีไช่ยืนกราน
“ได้ๆๆ ไปด้วยกัน ไปเดี๋ยวนี้เลย”
หมีไช่จึงยิ้มออกมา แสงอาทิตย์ยามเที่ยงสาดลงบนเส้นผมสีดำขลับของเธอ พลิ้วไหวตามสายลม ฉันเหม่อลอยไปชั่วขณะ คิดในใจว่า: ถ้าผู้หญิงคนนี้ได้มาเป็นภรรยาของฉันในอนาคตจะดีแค่ไหน!
ระหว่างเหม่อลอย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ฉันล้วงมือถือจากกระเป๋ากางเกง ช่วงนี้ใกล้วันตรุษจีน ข้อความก็เลยเยอะ ข้อความนี้มาจากซีซี
“เจาหยาง กำลังทำอะไรอยู่เหรอ?”
“กำลังขี่ม้าไม้ไฟฟ้าเล่น...”
ซีซีตอบกลับด้วยสติกเกอร์เหงื่อตก “เธอยังมีอารมณ์เล่นอีกนะ? ได้ยินหมีเอ๋อบอกว่าวันตรุษจีนจะไปซวีโจวกับเธอ”
“มีเรื่องนี้จริงๆ”
“แล้วดาราใหญ่เย่าล่ะ? เธอจะไม่ทิ้งเธอไว้ที่ซูโจวคนเดียวใช่ไหม?”
คำถามของซีซีแทงเข้าไปในจุดที่ฉันกลัดกลุ้ม พลันหมดอารมณ์เล่น ลงจากม้าไม้ มานั่งที่ม้านั่งยาวหน้าร้านสะดวกซื้อ จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ แต่กลับยิ่งไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้อย่างไร
ครู่ใหญ่จึงตอบข้อความกลับไปที่ซีซี “เธอว่าฉันควรทำยังไงดี? หรือเธอช่วยแนะให้หน่อยสิ”
ซีซีเหมือนกำลังคิดว่าจะแนะอะไหล่ดี ก็ตอบกลับมาหลังจากผ่านไปครู่ใหญ่เช่นกัน “เดี๋ยวฉันโทรหาดาราใหญ่เย่าก่อน ดูว่าเธออยากกลับปักกิ่งไหม”