หมีไช่มองไปยังฝั่งตรงข้าม สายตาของเธอประสานกับหยางหัวชิง ก่อนจะเห็นรอยยิ้มผุดบนใบหน้าของเขา นั่นยืนยันว่าเขากับหมีไช่รู้จักกัน
หยางหัวชิงเดินมาหาเราพร้อมด้วยผู้บริหารระดับสูงของเป่าลี่ เขากล่าวยิ้ม ๆ ว่า "คุณหมี นี่แขกหายากเลยนะครับ! มาสำรวจตลาดให้เป่าลี่พวกเราหรือครับ?"
เมื่อเผชิญกับคำพูดที่แฝงการยั่วยุของหยางหัวชิง หมีไช่ตอบด้วยรอยยิ้ม เรียบเฉยตามเคย "ซื้อของนิดหน่อยน่ะค่ะ"
"ในฐานะผู้จัดการใหญ่ของจัวเหม่ยที่ให้เกียรติมาช้อปปิ้งที่เป่าลี่ไป๋ฮั่วของเรา นับเป็นการยอมรับครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดเลยนะครับ!" หยางหัวชิงกล่าวพร้อมหัวเราะ คนที่อยู่ข้างหลังก็พลอยหัวเราะตาม
หมีไช่ยังคงทำตัวเรียบเฉยมาก "เป่าลี่ของคุณก็ดีนะคะ บรรยากาศในการช้อปปิ้งดีมาก"
"งั้นหรือครับ? เทียบกับจัวเหม่ยของคุณยังห่างชั้นนักล่ะ ไม่งั้นผู้บริหารระดับกลางของเป่าลี่เราคงไม่ย้ายไปอยู่กับพวกคุณหรอก"
สิ้นคำของหยางหัวชิง รองผู้จัดการหลี่จวินเหรินที่เคยมีผลประโยชน์ทับซ้อนกับเฉินจิ่งหมิงก็เสริมทันที "ได้ยินว่าเฉินจิ่งหมิงไปอยู่จัวเหม่ยแล้วได้เลื่อนเป็นรองผู้จัดการด้วย แต่ก่อนก็แค่ผู้จัดการแผนกหนึ่งของห้างเราเท่านั้น ดูอย่างนี้ จัวเหม่ยก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่จนข้ามไม่ได้อย่างที่คิดนี่ครับ!"
ในที่สุดหมีไช่ก็ขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ปริปาก ส่วนผมน่ะเหลืออดกับท่าทีรุมกันข่มแบบนี้เต็มทนแล้ว จึงก้าวไปข้างหน้า บังหมีไช่ไว้ พลางพูดกับหยางหัวชิงกับหลี่จวินเหรินว่า "พวกคุณสองคนยังจำผมได้ไหม? ...คงจำไม่ได้ เพราะผมก็แค่คนกระจอก ๆ ตอนอยู่เป่าลี่ไป๋ฮั่วก็เป็นแค่พนักงานเล็ก ๆ ในฝ่ายวางแผน แต่ผมลาออกมาแล้ว ตอนนี้ก็ตื่นมากิน นอนรอวันตาย ถ้าเอาตามตรรกะเชี่ย ๆ ของรองผู้จัดการหลี่ นี่ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าเป่าลี่ไม่ได้เรื่องกว่าใช่ไหม เพราะถึงผมยอมตกงาน ก็ไม่ยอมอยู่เป่าลี่แน่!"