แม้หมีไช่จะบอกว่าฉันโง่ แต่ก็เป็นห่วงแบบตำหนิ ความห่วงใยนี้ดูเหมือนจะไล่ความหนาวเหน็บที่สั่งสมมาตลอดชั่วโมงนี้ออกไปจนหมด ฉันยิ้มแล้วพูดกับหมีไช่ว่า "เธอก็โง่เหมือนกันนะ ใส่ชุดนอนออกมาเลย ปกติพี่สาวโง่ๆ ก็ชอบใส่ชุดนอนหนาๆ แบบนี้ไปเดินตลาด ซื้อกับข้าวกันทั้งนั้น!"
หมีไช่มองตัวเองแล้วชี้ไปที่ลายบนเสื้อ ถามฉันว่า "ไม่คิดว่าชุดนี้สนุกเหรอ มีหมีน้อย แล้วก็แมวน้อยด้วย"
"จริงด้วยสิ น่าสนใจดีนะ!" ฉันเห็นด้วย
หมีไช่ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันเปิดมือถือเห็นข้อความของนาย ก็รีบออกมาทันที ถ้านายเป็นคนซื่อบื้อไม่ยอมกลับ ปล่อยให้หนาวจนโง่แข็ง ฉันคงรู้สึกผิดไปตลอด"
"ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่าฉันค่อนข้างซื่อบื้อจริงๆ แต่..."
"แต่อะไร?"
"ที่เธอร้อนใจออกมาเร็วขนาดนั้น ไม่ใช่แค่เพราะอย่างที่เธอบอกว่ารู้สึกผิดหรอก แต่เพราะเธอเป็นห่วงฉันต่างหาก"
หมีไช่มองฉันเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถึงพูดว่า "ก็ได้ ฉันยอมรับว่าเป็นห่วงนาย เพราะงั้นเพื่อไม่ให้ฉันต้องเป็นห่วงต่อไป นายกลับได้หรือยัง กลับไปดื่มน้ำขิงต้ม พักผ่อนเร็ว อย่าปล่อยให้เป็นหวัดล่ะ!"
"เธอนี่ไม่ยุติธรรมเลย!"
หมีไช่ดูงงๆ: "หมายความว่าไง?"
"ตามหลักที่ว่า 'ทุกคนเพื่อฉัน ฉันเพื่อทุกคน' น้ำขิงต้มนี่ควรให้เธอต้มให้ฉันดื่มไม่ใช่เหรอ? ฉันเคยต้มให้เธอตั้งหลายครั้งแล้วนะ"
"แต่นายก็มักจะโมโหฉันจนแทบตายเหมือนกัน ตามตรรกะนี้ ฉันต้องเอาคืนนายด้วยไหม?"
ฉันหัวเราะ ไม่ได้รับคำพูดของหมีไช่ แต่ในใจกลับหวังว่าเธอเองก็จะทำให้ฉันโมโหจนแทบตายบ่อยๆ เช่นกัน อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าชีวิตเรายังมีจุดเชื่อมโยง ฉันไม่หวังเลยจริงๆ ว่าสักวันในอนาคตเราจะกลายเป็นคนแปลกหน้า หรือจากโลกของกันและกันไป