เยว่เหยายังคงลังเล ไม่ยอมยื่นมือไปรับเช็คจากหมีไช่ ผ่านไปนานจึงเอ่ยถามว่า "นี่มันหนึ่งล้านนะ ทำไมถึงให้ฉันง่ายๆ แบบนี้ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะ!"
หมีไช่ส่ายหน้าปฏิเสธคำพูดของเยว่เหยา เธอยังคงแสดงความเย็นชาตามเคยว่า "นี่ไม่ใช่การให้แบบส่งๆ หรอก... ถึงเราจะไม่สนิท แต่ซีซีเป็นพี่น้องสาวที่เรารักทั้งคู่ การช่วยเธอก็คือการช่วยซีซี"
ฉันมองหมีไช่ รู้สึกว่าเหตุผลของเธอฟังไม่ค่อยขึ้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่เฝ้าดูเหตุการณ์ตรงหน้า
ซีซีฉวยจังหวะพูดต่อจากหมีไช่ "เยว่เหยา เอาไปเถอะ ครั้งนี้ฉันเป็นหนี้หมีเอ๋อเอง รอให้บาร์มีกำไรแล้วเราค่อยคืนให้นางก็แล้วกัน"
"หนี้ครั้งนี้มันใหญ่เกินไป..."
เยว่เหยาพูดไม่ทันจบ หลัวเปิ่นก็แทรกขึ้นว่า "คุณนางแบบใหญ่ เรื่องหนี้สินไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ คนเขาเอาเช็คมาส่งให้แล้ว แถมยังพูดได้อย่างเหมาะสมอีกด้วย เพื่อให้บาร์ดำเนินกิจการต่อไปได้ เธอก็รับไปเถอะ"
"แต่ก็ไม่จำเป็นต้องมากถึงหนึ่งแสนนี่นา เมื่อกี้เจาหยางก็เพิ่งยื่นบัตรธนาคารให้ฉัน ห้าหมื่น" เยว่เหยานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพูดออกมา แต่ท่าทางเธอเริ่มคล้อยตามแล้ว
หมีไช่มองฉันด้วยความสงสัย ฉันพยักหน้ายืนยันคำพูดของเยว่เหยา "ยืมมาจากเพื่อนคนหนึ่ง"
หมีไช่พยักหน้า เก็บเช็คฉบับนั้นคืน แล้วเขียนเช็คขึ้นมาใหม่อีกฉบับ ยื่นให้เยว่เหยา "นี่เป็นเช็คห้าหมื่น รับไปเถอะ"
เยว่เหยาลังเลเล็กน้อย ในที่สุดก็ยื่นมือไปรับเช็คจากหมีไช่ แล้วเรียกบริกรไปหยิบกระดาษ A4 ที่เคาน์เตอร์มาเขียนใบกู้ยืม พร้อมเซ็นชื่อตัวเองส่งให้หมีไช่ "นี่คือใบกู้ยืม เงินห้าหมื่นนี้ฉันจะรีบหาใช้คืนเธอให้เร็วที่สุด"