ข้อเสนอของซีซีไม่ได้อยู่ในใจของผมเลยแม้แต่น้อย ผมยังจมอยู่กับภาพของเจี่ยนเวยเมื่อครู่ จนกระทั่งซีซีตบผมอย่างไม่พอใจ ผมถึงได้สติ
“เจาหยาง นายฟังฉันพูดอยู่หรือเปล่า?”
ผมจุดบุหรี่อีกมวนตามความเคยชิน แล้วตอบว่า “เธอบอกว่าหมีไช่จะมาเดี๋ยวนี้ ฉันได้ยิน”
ซีซีถามต่อ “แล้วประโยคหลังล่ะ?”
“มีประโยคหลังด้วยหรือ?”
เยว่เหยาพูดแทนซีซีว่า “เมื่อกี้ซีซีบอกว่าหมีไช่เป็นซีอีโอของจัวเหม่ยช้อปปิ้งเซ็นเตอร์ แถมยังจบปริญญาโทพาณิชยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย เธอต้องมีความคิดเห็นดี ๆ ด้านการตลาดไง เดี๋ยวเราก็ปรึกษาเธอได้ ว่าเธอมีคำแนะนำอะไรดี ๆ หรือเปล่า”
ผมผงกหัวรับว่าทราบแล้ว
ซีซีถามด้วยความสงสัยว่า “เจาหยาง นายเป็นอะไรไปนะ เมื่อกี้ออกไปแป๊บเดียว กลับมากลายเป็นคนละคนเลย…ใจลอย!”
ผมไม่สนใจความสงสัยของซีซี สูบบุหรี่เข้าเฮือกใหญ่ แล้วหยิบบัตรธนาคารของเจี่ยนเวยออกจากกระเป๋า ยื่นให้เยว่เหยา พลางพูดว่า “การ์ดใบนี้มีห้าแสน เธอรับไปก่อน ส่วนที่เหลือฉันจะหาทางใหม่”
ทุกคนมองผมด้วยความตกใจ สุดท้ายเยว่เหยาถามว่า “ใครให้เธอยืม?”
ผมไม่อยากบอกทุกคนว่าเจี่ยนเวยให้ยืม จึงเงียบไปนาน ก่อนจะบอกเยว่เหยาว่า “เป็นเพื่อนคนหนึ่ง ส่วนเป็นใครเธออย่าถามเลย เงินนี้มาอย่างสุจริต”
เยว่เหยารับบัตรธนาคารไปจากมือผมในที่สุด พลางบอกว่า “เจาหยาง ช่วยบอกเพื่อนของเธอด้วยนะ ว่าฉันจะคืนเงินก้อนนี้ให้แน่นอน”
ผมย้ำกับเยว่เหยาอีกครั้งว่า “ถ้าคืนได้ก็ดีที่สุด ถ้าไม่ได้ก็อย่าฝืนเลย ฉันจะหาทางไปด้วยกันกับเธอ”
ระหว่างที่พูด หมีไช่ถือกระเป๋าถือเดินเข้ามาจากทางเข้า เพราะคนน้อยมาก เธอจึงสังเกตเห็นพวกเราที่นั่งอยู่ตรงมุมทันที แล้วเดินมาทางนี้