กลับมาที่ห้องเก่าที่หมีไช่ยกให้ฉัน ฉันถูกความมืดของราตรีห่อหุ้มไว้ด้วยท่วงท่าที่ไม่เปลี่ยนไป ในความเงียบงันของรัตติกาลก็อดไม่ได้ที่จะหวนคิดถึงค่ำคืนนี้อีกครั้ง
โชคชะตาดูเหมือนจะเป็นสิ่งมหัศจรรย์ยิ่ง เยว่เหยาเป็นหนี้ถึงหนึ่งล้าน แต่สุดท้ายกลับเป็นหมีไช่และเจี่ยนเวยที่ควักเงินคนละห้าแสนมาจัดการปัญหาหนี้สินของเธอ
มันคือพลังอะไรกันแน่ที่ผูกโยงผู้หญิงสามคนนี้ไว้ด้วยกัน? ฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ และรู้ดีว่าปัญหานี้จะกวนใจฉันไปอีกนาน
ฉันนึกถึงเซี่ยงเฉิน นึกถึงการปฏิเสธของเขา นึกถึงภาพที่เขาจงใจถามเจี่ยนเวยว่ามีเงินให้ฉันยืมไหม... ความเป็นมนุษย์ช่างดูเลือนรางและว่างเปล่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น
สายลมพัดพาเมฆดำมาบดบังแสงจันทร์อีกครา ราตรีจึงยิ่งมืดมิดและหนักอึ้ง ฉันทั้งเหนื่อยล้า แต่ก็ได้แต่ยิ้มอย่างจนปัญญา จึงยิ่งไม่รู้ว่า: ต้องฝืนยิ้มให้เจ้าเล่ห์เพียงไหน ถึงจะกลมกลืนเข้าไปในโลกแห่งความจริงใบนี้ได้
ในชั่วขณะนี้ ฉันยอมกลายร่างเป็นนกไร้เท้า และโผบินทะยานเข้าไปในนครที่ใสดั่งแก้วแห่งนั้น แม้ไม่อาจพักพิง แม้ต้องสิ้นใจเพราะหมดเรี่ยวแรง แต่อย่างน้อยก็เคยได้โผบินด้วยความบริสุทธิ์ใจ...
...
หลังจากผ่านคืนที่นอนไม่หลับ วันรุ่งขึ้น ฉันเพิ่งตื่นตอนสิบโมง พอล้างหน้าล้างตาเสร็จก็ได้รับโทรศัพท์จากเยว่เหยา เธอบอกว่าหลัวเปิ่นพาเธอไปใช้หนี้นอกระบบเรียบร้อยแล้ว เพื่อแสดงความขอบคุณ ตอนเที่ยงนี้เธอตั้งใจจะเชิญพวกเราทานข้าวด้วยกัน รวมถึงหมีไช่ และให้ฉันช่วยนัดหมีไช่แทนเธอ
ดังนั้นหลังจากวางสายกับเธอ ฉันก็โทรหาหมีไช่ทันที ครั้งแรกไม่มีคนรับ ตอนสิบเอ็ดโมงฉันโทรซ้ำอีกครั้ง เธอถึงรับสาย และถามฉันด้วยน้ำเสียงรีบร้อนว่า "มีธุระอะไรหรือ เจาหยาง?"