เพียงครู่เดียว ถงจื่อก็เปลี่ยนโฉมใหม่เอี่ยมเดินออกมาจากห้องน้ำ ในที่สุดเขาก็เปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองที่ดูค่อนข้างกระฉับกระเฉง
“พี่หยาง การแต่งตัวของผมโอเคไหม?”
ฉันพยักหน้าชมเชย “ไม่เลว ดีกว่าเมื่อก่อนมาก!”
ถงจื่อมีสีหน้าปลื้มปริ่ม หันกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง หวีผมด้วยแว็กซ์แต่งผม เสร็จแล้วจึงแบกเป้สะพายหลังด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เตรียมไปนัดหมายกับฉัน
……
ระหว่างทางไปภัตตาคาร ถงจื่อยังคงสนใจเพื่อนของฉันที่เขาไม่เคยเจอหน้าเลย เขาถามฉันว่า “พี่หยาง พี่มีรูปเพื่อนพี่ไหม ให้ผมดูหน่อยเถอะ จะได้คุ้นหน้าคุ้นตาก่อนเจอตัวจริง!”
“รูปบ้าอะไรกัน เดี๋ยวก็ได้เจอแล้ว จะรีบอะไรขนาดนั้น”
“พี่ให้ผมดูหน่อยจะเป็นไรไป?”
“ปัญหาคือฉันไม่มี!”
“เฮ้อ!... ต้องไม่สวยแน่ ๆ ไม่งั้นพี่คงเอารูปออกมาอวดไปนานแล้ว เพราะพี่เองก็เป็นหนุ่มบริสุทธิ์ที่ไม่เคยผ่านประสบการณ์!”
“พูดมากอีกนะ เชื่อไหมฉันจะถีบแกตกแม่น้ำ?” ฉันพูดพลางยกขาทำท่า
ถงจื่อตกใจจนหลบวูบ ลูบผมตัวเองแล้วพูดว่า “ถีบตกแม่น้ำน่ะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แต่น้ำในแม่น้ำจะทำให้ทรงผมที่ฉันตั้งใจจัดการอย่างดีพังหมดนี่สิ น่ากลัวสุด ๆ เลย!”
ฉันยื่นมือไปขยี้ผมเขาจนเหมือนรังนก แล้วหมุนตัววิ่งหนี
“เจาหยาง ฉันนับถือแกขนาดนั้น แกทำเรื่องที่มนุษย์เขาทำกันไหม?... แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ ให้ฉันจัดการแกให้ตาย!”
“ก็แค่ไอ้หื่นหน้าตาเซียวซังกุงอย่างแก จะมาจัดการฉันน่ะหรือ?”
ถงจื่อ: “……”
……
ครู่ต่อมา ฉันกับถงจื่อมาถึงภัตตาคารที่นัดกับเล่อเหยา ต่างคนคล้องคอกันเดินขึ้นไปยังชั้นสอง