ศีรษะของซอมบี้กลายพันธุ์ถูกเจาะทะลุ ร่างของมันค่อย ๆ ล้มลงกับพื้น
กลิ่นดินปืนจาง ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
หยานจิ่วจ้องมองเหมิงซีถังด้วยสีหน้าซับซ้อน ในดวงตาฉายแววสับสนที่ยากจะสังเกตเห็น
เหมิงซีถังกลับมาช่วยเขาจริง ๆ หรือ?
เรื่องนี้ขัดกับความเข้าใจของเขาอย่างสิ้นเชิง
ความเกลียดชังที่มีอยู่เดิมถึงกับแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีที่ซ่อนเร้น สองอารมณ์ฉีกทึ้งความรู้สึกของเขาไปมา
“เมื่อกี้เธอผลักฉันออกไป เพราะอยากหลุดพ้นแล้วไปเอาปืนหรือ?”
หยานจิ่วเผยอริมฝีปาก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้โจวปินกับพวกปลดปืนของเขาและเหมิงซีถังไป ตอนที่เขาจัดการคนพวกนั้น เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเหมิงซีถังมากเกินไป เขาจึงลืมเอาปืนกลับมา
“ไม่อย่างนั้นจะให้เป็นอะไร หรือว่านายคิดว่าฉันกลัวตาย เลยตั้งใจผลักนายไปตายแทน?” เหมิงซีถังถามกลับ
“……”
หยานจิ่วถึงกับพูดไม่ออก เพราะเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ
แต่ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
หยานจิ่วขมวดคิ้ว “แต่ตอนนั้นฉันไม่ทันระวังตัวเลย เธอผลักฉันเข้าไปแบบนั้น ไม่กลัวหรือว่าฉันจะสู้ซอมบี้กลายพันธุ์ตัวนั้นไม่ได้ แล้วถูกมันกัดตาย?”
เหมิงซีถังเก็บปืน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ตายก็ตายไปสิ การที่นายได้ช่วยถ่วงเวลาให้ฉันถือเป็นเกียรติของนาย”
คำพูดเย็นชาไร้หัวใจทำให้รอยยิ้มเล็ก ๆ ตรงมุมปากของหยานจิ่วแข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง
เหมิงซีถังเดินอ้อมหยานจิ่วไปหยุดอยู่ข้างศพของโจวปิน
คราวนี้เธอไม่รอให้หยานจิ่วลงมือ แต่ใช้นิ้วแคะเข้าไปตรงหว่างคิ้วของศพ
สัมผัสเหนียวเหนอะหนะเกาะหุ้มนิ้วของเธอ เธอเลียนแบบสิ่งที่หยานจิ่วทำก่อนหน้านี้ แล้วควานหา
ในที่สุด ปลายนิ้วของเธอก็สัมผัสถูกสิ่งแข็ง ๆ ชิ้นหนึ่ง