“เสบียงล่ะ?”
นับตั้งแต่เกิดใหม่ นี่เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของหยานจิ่ว ผู้คิดว่าตัวเองวางแผนได้อย่างเหนือชั้น พังทลายลง
ข้าวของในคลังเก็บของสำรองถูกกวาดไปจนเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่เส้นขนให้เขา
ใครกันแน่ที่ทำ!
หยานจิ่วกำหมัดแน่นจนดังกร๊อบแกร๊บ
ในตอนนั้นเอง เสียงเนือย ๆ เจือแววเยาะเย้ยก็ดังขึ้นจากด้านหลังเขา
“ประหลาดใจไหม? เซอร์ไพรส์หรือเปล่า?”
คุณหนูใหญ่ผู้หยิ่งยโสยืนอยู่ด้านหลังหยานจิ่ว
“ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องมาที่นี่ เลยรอนายอยู่ตรงนี้มาตลอด”
เหมิงซีถังสวมชุดนอนเปื้อนเลือด เดินเอื่อย ๆ เข้ามาด้วยท่าทางร่าเริง
ในมือเธอยังถือมือที่ถูกตัดขาดของโจวปิน ทุกอากัปกิริยาแผ่กลิ่นอายชั่วร้ายอยู่หลายส่วน
เมื่อเห็นเธอปรากฏตัว ความประหลาดใจในดวงตาของหยานจิ่วก็แปรเปลี่ยนเป็นความคาดหมาย
ในคฤหาสน์ตระกูลเหมิง คนที่ลอบขนเสบียงของเขาออกไปได้อย่างไร้สุ้มเสียง ก็มีเพียงเหมิงซีถังเท่านั้น
“เหมิงซีถัง เสบียงในคลังเก็บของสำรองอยู่ไหน?” หยานจิ่วเอ่ยพลางข่มโทสะไว้เต็มที่
เหมิงซีถังเลิกคิ้ว “ก็อยู่ในที่ที่มีแค่ฉันรู้ไง”
หลังพ่อบ้านหลี่รายงานว่าหยานจิ่วกว้านซื้อของจากซูเปอร์มาร์เก็ตสองแห่งจนหมด เหมิงซีถังก็สั่งให้คนเฝ้าดูคลังเก็บของสำรองไว้
แม้จะไม่รู้ว่าหยานจิ่วกักตุนเสบียงไว้เพราะอะไร แต่เธอก็ระวังตัวเอาไว้ก่อน
หลังหยานจิ่วล็อกประตูคลังเก็บของสำรอง เหมิงซีถังก็สั่งให้คนขนย้ายเสบียงทั้งหมดข้างในไปทันที
หยานจิ่วเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “ของพวกนั้นเป็นของฉัน”