ของเสบียงมีตั้งมากมาย เหมิงซีถังอดสงสัยไม่ได้ว่าหยานจิ่วจะเอาของพวกนี้ไปได้อย่างไร
เธอกัดบิสกิตทีละคำเล็ก ๆ เศษขนมติดอยู่บนริมฝีปากประปราย
หยานจิ่วที่อยู่ข้าง ๆ หยิบหยกออกมา ไม่รู้ว่าเขาทำอะไร จู่ ๆ หยกก็เปล่งแสงสีแดงจาง ๆ
ต่อจากนั้น ภาพที่เหลือเชื่อก็เกิดขึ้น เสบียงทั้งหมดหายวับไปในอากาศ
แววตาของเหมิงซีถังเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ไม่น่าแปลกใจที่หยานจิ่วต้องแย่งหยกชิ้นนี้ไปจากเธอ ดูท่าเขาจะรู้ความลับที่ซ่อนอยู่ในหยกมานานแล้ว
เหมิงซีถังขบฟันกับเนื้อนุ่มที่ริมฝีปากล่าง ยิ่งสงสัยว่าในตัวหยานจิ่วมีความลับซ่อนอยู่อีกมากแค่ไหน
“ไม่คิดว่าหยกชิ้นเล็ก ๆ นี้จะมีประโยชน์ขนาดนี้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็เอาเสื้อผ้ากับเครื่องประดับในห้องแต่งตัวของฉันใส่เข้าไปด้วย” เธอสั่ง
“จริงสิ ยังมีแชมพู ครีมอาบน้ำ ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวของฉันอีก...”
คุณหนูใหญ่เหมิงนับนิ้วไปพลาง
นิ้วมือของตัวเองนับไม่พอ เธอจึงหันไปนับนิ้วมือที่ขาดของโจวปินต่อ
การเดินทางไปเมืองจิงซื่อย่อมเต็มไปด้วยอันตราย เธอไม่อยากให้ตัวเองสกปรกเหม็นเน่า
มุมปากของหยานจิ่วกระตุก “เหมิงซีถัง ฉันไม่ใช่กระเป๋าเดินทางของเธอนะ”
“อีกอย่าง ฉันแค่รับปากว่าจะคุ้มกันเธอไปเมืองจิงซื่อ แต่ถ้าเธอกล้าก่อเรื่องระหว่างทาง ฉันจะโยนเธอทิ้งไว้ให้ซอมบี้กินทันที”
เขาทิ้งคำขู่ไว้ แววตาเต็มไปด้วยความหมายคุกคาม
เหมิงซีถังเริ่มโมโห แก้มทั้งสองข้างพองขึ้น “หยานจิ่ว ฉันไม่ชอบท่าทีที่นายพูดกับฉันตอนนี้”
พอได้ยินคำพูดของเธอ หยานจิ่วก็ทำเหมือนได้ฟังเรื่องตลกชวนขำ
“ก่อนหน้านี้ผมก็ทำตามคำสั่งคุณหนูเหมิงทุกอย่าง ไม่เห็นคุณหนูจะชอบผมมากขึ้นสักเท่าไร”