หนิงเฉินมองไปยังเซียวเยี้ยนซี “รบกวนเจ้าส่งข่าวไปให้ฉียวนจง ให้เขาจับกุมซ่งเสี่ยวซวงทันที แล้วสอบสวนอย่างเข้มงวด”
“นอกจากนี้ ให้ควบคุมตัวหนิงเม่ากับหนิงซิงไว้ก่อน ทุกอย่างรอให้ตรวจสอบจนกระจ่างแล้วค่อยว่ากัน”
เซียวเยี้ยนซีพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ข้าคาดว่าซ่งเสี่ยวซวงคงรู้ไม่มาก นางเป็นเพียงหมากที่ถูกผู้อื่นใช้ประโยชน์เท่านั้น”
“คงเป็นคังเสี้ยวที่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับมู่หยวนซิน เห็นว่านางมีประโยชน์ จึงเข้าหานาง”
หนิงเฉินรับคำแล้วพูดหยอกว่า “ดูท่าหน้าตาหล่อเหลาก็มีประโยชน์อยู่บ้าง จีบสตรีที่ยังไม่ประสีประสาอย่างพวกนาง จีบคนไหนก็สำเร็จคนนั้น”
“ว่าไปแล้ว ใบหน้าอย่างคังเสี้ยว มีสตรีคนไหนเห็นแล้วไม่ชอบบ้างเล่า”
เซียวเยี้ยนซีไม่ยอมอย่างยิ่ง “ข้านี่แหละไม่ชอบ”
หนิงเฉินลูบใบหน้าตน แล้วกล่าวอย่างหน้าด้านว่า “นั่นเป็นเพราะเจ้าได้พบใบหน้าที่หล่อเหลากว่าเขา”
เซียวเยี้ยนซียิ้มกลั้นหัวเราะ “ใช่แล้ว ท่านหล่อที่สุด หล่อที่สุดในใต้หล้า”
หนิงเฉินใช้นิ้วแตะปลายจมูกนาง “ในเมื่อภรรยาชมจากใจ ข้าก็ขอรับไว้แล้วกัน”
“เสี่ยวซีซี ข้าคิดดีแล้ว ข้าจะสลายพลังปราณสายนั้นในร่าง”
สีหน้าของเซียวเยี้ยนซีแข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง
“เจ้า...คิดดีแล้วหรือ”
หนิงเฉินพยักหน้า “นี่เป็นวิธีรักษาข้าที่รวดเร็วที่สุดในตอนนี้ ข้าไม่อยากลืมพวกเจ้า ไม่อยากลืมตัวเอง”
“ไม่เป็นไร ก็แค่พลังปราณสายหนึ่ง เมื่อเทียบกับการจดจำพวกเจ้าแล้ว มันไม่สลักสำคัญอะไร”
“แม้ไม่มีพลังปราณสายนั้น ข้าก็แค่ไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญวรยุทธ์ระดับเหนือชั้นเท่านั้น แต่ข้ายังคงเป็นอ๋องผู้สำเร็จราชการแห่งต้าเสวียน มีตำแหน่งสูงและอำนาจล้นฟ้า”