ระหว่างทางที่เซียวเยี้ยนซีไปหาประมุขเผ่าสูงวัย ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล ปากก็พึมพำไม่หยุด “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มิใช่บอกว่ากู่หยางจะทำให้ความทรงจำของหนิงหลงเลือนหายไปเท่านั้นหรือ แล้วเหตุใดตอนนี้สมองถึงมีปัญหาไปเสียแล้วเล่า?
ถึงขั้นเริ่มพูดจาเหลวไหลแล้ว บอกว่าตนมาจากดวงดาว ยังพูดเรื่องวิญญาณข้ามมิติอะไรนั่นอีก...ต้องรีบไปถามประมุขเผ่าสูงวัยให้รู้เรื่องแล้ว”
หนิงเฉินไม่รู้เลยว่าคำพูดจริงจังของตนเมื่อครู่ กลับทำให้เซียวเยี้ยนซีคิดว่าเขากลายเป็นคนปัญญาอ่อนไปแล้ว
อู๋เถียจู่มองหนิงเฉินด้วยสีหน้าเป็นห่วง “เสี่ยวเฉิน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
ที่จริงเมื่อครู่ตอนหนิงเฉินบอกว่าตนมาจากดวงดาว เขาก็ได้ยินเช่นกัน
หนิงเฉินส่ายหน้า “วางใจเถิด ข้าไม่เป็นไร...เพียงแต่ความทรงจำเลือนหายไป แต่ชั่วคราวนี้คงยังไม่ลืมพวกเจ้า”
พูดพลางหาว “รู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง...”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ล้มลงไปแล้ว
หากมิใช่เพราะกินเสวียนหยางตานไปสองเม็ด หนิงเฉินคงฝืนทนมาถึงตอนนี้ไม่ได้
อู๋เถียจู่ตกใจ รีบเข้าไปประคองหนิงเฉินที่ล้มลงไว้ทัน จึงไม่ปล่อยให้เขากระแทกพื้นอย่างจัง
ตอนเซียวเยี้ยนซีกลับมา หนิงเฉินก็หลับใหลไปแล้วสองเค่อ
นางเพิ่งไปถามประมุขเผ่าสูงวัยมา
แม้แต่ประมุขเผ่าสูงวัยก็ยังอธิบายอะไรไม่ได้
นางรู้เพียงว่าการเลี้ยงกู่จะทำให้ความทรงจำเลือนหาย แต่ไม่เคยได้ยินว่าจะทำให้คนสมองพิการไปได้ด้วย
ประมุขเผ่าสูงวัยกำลังค้นตำราแพทย์ศึกษาหาทางแก้ตลอดทั้งคืน และให้เซียวเยี้ยนซีกลับมาก่อน หากมีข่าวเมื่อใดจะส่งคนมาแจ้งนางทันที