ฮ่องเต้เสวียนอาบน้ำเสร็จก็เข้านอนแต่หัวค่ำ
หลายวันมานี้จิตใจของพระองค์ตึงเครียดยิ่งนัก ครั้นได้ผ่อนคลายลง ความอ่อนล้าจึงซัดสาดเข้ามาไม่หยุด
หนิงเฉินแอบออกจากห้องอย่างเงียบ ๆ แล้วเดินมายังภายนอก
พันอวี่เฉิงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
ใบหน้าของเขาเขียนไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มขนาด
หนิงเฉินเดินไปนั่งลงบนขั้นบันไดหน้าประตู แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างกระชับ
พันอวี่เฉิงฟังจบ ทั้งร่างแข็งค้างเสียจนดูราวรูปหล่อหิน
ฝ่าบาทในวังนั้น...คือองค์ชายตวนผู้ล่วงลับกระนั้นหรือ?
เรื่องนี้ช่างคดเคี้ยวลึกลับ เหลือเชื่อเสียจนทำใจรับไม่ได้
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่นั้น เฟิ่งฉีเจิ้งก็เดินทางกลับมา
หนิงเฉินถามว่า “สอบสวนแพทย์ผีกับพ่อค้าเร่ได้คืบหน้าเพียงใด?”
เฟิ่งฉีเจิ้งพูดอย่างดูหมิ่นว่า “แพทย์ผีนั่นก็แค่ไส้กรอกเนื้อแดง ยังไม่ทันได้ลงมือทรมาน เขาก็สารภาพจนหมดเปลื้องแล้ว”
“หนิงเฉิน เจ้าก็แม้นจะฉลาดเฉลียวเพียงใด ก็คงไม่มีวันเดาได้ว่าผู้นั้นในวังเป็นใคร?”
หนิงเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “คือองค์ชายตวน!”
เฟิ่งฉีเจิ้งส่ายหัว “มิใช่!”
สีหน้าของหนิงเฉินแปรเป็นความตกตะลึงทันที เขามองหน้าพันอวี่เฉิงเขม้น แล้วหันไปมองเฟิ่งฉีเจิ้ง ถามอย่างยังไม่แน่ใจว่า “มิใช่องค์ชายตวน?”
เฟิ่งฉีเจิ้งกล่าวว่า “เราก็บอกแล้วว่าต่อให้เจ้าฉลาดเฉลียวเพียงใด ก็ไม่มีทางเดาถูก”
หนิงเฉินแสดงความประหลาดใจเต็มหน้า “อย่าพร่ำทำความลุ้นเลย เร็วกล่าวมาว่าเขาคือใคร?”
เฟิ่งฉีเจิ้งกล่าวว่า “ฟางผู่ ผู้เป็นหนึ่งในเจ็ดดาวของเฟิงหยุนถังแห่งซีเหลียง”
หนิงเฉินตกตะลึงเต็มสบาย “กระไรนัก?”
พันอวี่เฉิงกลับตะลึงงันเต็มสติ “เป็นหนึ่งในเจ็ดดาวกระมล?”
หนิงเฉินมองเขา “เจ้าก็รู้จักด้วยหรือ?”
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า “เรื่องนี้มิใช่ความลับอะไร...ซีเหลียงกั๋วมีองค์กรนามว่าเฟิงหยุนถัง เป็นสถานที่รวบรวมเหล่าผู้มีวิชาอันวิเศษ คล้ายคลึงกับกองตรวจการของเรา ภักดีต่อราชวงศ์ซีเหลียง”