หนิงเฉินอาศัยแสงจันทร์กวาดสายตามองไปทั่วห้องอย่างเต็มระแวง
เครื่องในห้องเรียบง่าย ไม่มีร่องรอยว่ามีใครซ่อนอยู่
เขาหยิบไม้ขีดไฟออกมา จุดตะเกียงน้ำมัน
แล้วย่อตัวลงนั่ง สังเกตอย่างพิถีพิถัน
พื้นเป็นดินลุย มีรอยเท้าตื้น ๆ อยู่บนพื้น
รอยเท้าทอดยาวไปจรดตู้ไม้ที่ชิดผนัง
หนิงเฉินเดินไปที่ตู้ สังเกตเห็นเชือกเส้นบางพาดอยู่บนตู้ จึงยื่นมือดึงเบา ๆ... ไม่มีปฏิกิริยาใด
เขาเปิดบานตู้ออก ดวงตาหุบลงทันที
แผ่นไม้ด้านหลังตู้กำลังค่อย ๆ เปิดออก ปรากฏเป็นช่องทางเข้าช่องหนึ่ง
หนิงเฉินกำดาบสั้นแน่นแล้วก้าวเข้าไป
ไม่คิดว่าหลังผนังจะมีห้องลับอยู่
หนิงเฉินเคลื่อนกายพลัน ช่างราวกับเงาผี
เพราะในห้องลับมีชายสองคนสวมชุดดำรัดรูป สวมหน้ากากอยู่
ทั้งสองเห็นหนิงเฉินที่ก้าวเข้ามา ต่างทรุดฮวบในใจชัดเจน
เปรี้ยง!!!
ร่างหนึ่งยังไม่ทันตั้งสติ คอก็ถูกหนิงเฉินฟันขาดด้วยดาบเพียงหนึ่งที
ชุดดำอีกคนสะดุ้งตื่น
แต่เขามิได้โจมตีหนิงเฉิน หากพุ่งเข้าหาร่างที่ถูกมัดไว้บนเตียง
หนิงเฉินสะบัดข้อมือ
ฟิ้ว!!!
ดาบสั้นกลายเป็นแสงเย็นเยียบพุ่งออกไป
ฝีเท้าชุดดำสะดุด ดาบสั้นพุ่งผ่านอกเขาไปเฉียดฉิว แล้วตรึงลงบนผนังฝั่งตรงข้าม
และในชั่วเวลาเพียงเท่านี้ หนิงเฉินก็มาถึงตรงหน้าเขาแล้ว
ปัง!!!
หมัดหนักหนึ่งที บดขยี้เข้าใบหน้าชุดดำ หน้ากากเพี้ยนเบี้ยวไปพร้อมเสียงกระดูกแตกที่ชวนขนลุก
กระดูกใบหน้าของเขาถูกหนิงเฉินหมัดหนึ่งบดขยี้แหลกลาญ
หนิงเฉินพุ่งเข้าไป ดึงดาบสั้นออกจากผนัง สะบัดพลิ้วมือ
เปรี้ยวเสียงหนึ่ง!
ดาบสั้นเจาะทะลุคอชุดดำไปโดยตรง
หนิงเฉินก้าวเข้าไป ดึงดาบสั้นออก เช็ดเลือดจนสะอาดบนศพ