ดวงตาของหยวนหลงและเหลยอานเป็นประกาย ทั้งสองเตรียมพร้อมมุ่งหน้าไปยังชายแดนตะวันออกมานานแล้ว
หยวนหลงกล่าวว่า “ขอเพียงอ๋องมีบัญชา ทัพหนิงอานก็พร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่อ”
เหลยอานกล่าวต่อทันทีว่า “อ๋อง เสบียงเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว รับรองว่าจะไม่ทำให้เสียราชการแน่นอน”
หนิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ
หยวนหลงและเหลยอานทำงานได้อย่างวางใจมาโดยตลอด
“หยวนหลง เหลยอาน เตรียมการให้พร้อม...อีกสามวัน ยามเมา กองทัพออกเดินทาง”
ทั้งสองกล่าวพร้อมกันว่า “กระหม่อมรับบัญชา!”
จากนั้นทั้งสามก็เริ่มหารือเรื่องการเดินทัพและแผนการโจมตีเซียงโจว
จนกระทั่งเซียวเยี้ยนซีมาเรียกพวกเขาไปกินมื้อค่ำ ทั้งสามจึงได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว
“ท่านแม่ทัพ เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวก่อน!”
หนิงเฉินกล่าวว่า “เตรียมอาหารไว้หมดแล้ว กินก่อนค่อยกลับเถิด!”
ทุกคนจึงไปกินอาหารกันที่โถงด้านข้าง
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องของคังเป่าเป่าในเรือนฝั่งตะวันตก
สาวใช้ชั้นผู้น้อยคนหนึ่งถือถาดอาหารเดินเข้ามาในห้อง
“คุณหนู ได้เวลารับประทานอาหารแล้วเจ้าค่ะ!”
สาวใช้ชั้นผู้น้อยตะโกนเรียกเข้าไปในห้องด้านใน
เสียงโซ่เหล็กเสียดสีกันดังขึ้น คังเป่าเป่าซึ่งสวมกุญแจมือและกุญแจข้อเท้าแหวกม่านออกมาจากห้องด้านใน
นางเดินช้า ๆ มาถึงโต๊ะ มิได้นั่งลง กลับล้วงสาส์นลับฉบับหนึ่งออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้สาวใช้ชั้นผู้น้อย “อาศัยจังหวะที่คนในตำหนักกำลังกินอาหาร รีบนำจดหมายฉบับนี้ออกไปส่งเดี๋ยวนี้”
สาวใช้ชั้นผู้น้อยพยักหน้าเบา ๆ รับจดหมายไปโดยไม่พูดอะไร แล้วหมุนตัวจากไป
หารู้ไม่ว่า เวลานี้เซี่ยซืออวี่ห้อยหัวอยู่บนชายคาราวกับค้าวตัวหนึ่ง มองเห็นทุกการกระทำของทั้งสองคนอย่างชัดเจน