หนิงเฉินกำลังพูดจาเหลวไหลกับชิงหวัง ยัยตัวร้ายผู้เย้ายวน อยู่พอดี บ่าวคนหนึ่งก็สาวเท้าเข้ามา คำนับแล้วกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “กราบทูลท่านอ๋อง มีคนจากวังหลวงมาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
ชิงหวังชะงักไปเล็กน้อย “เชิญเข้ามา!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
บ่าวถอยออกไป ไม่นานก็พาหญิงสาวผู้ดูเฉลียวฉลาดและคล่องแคล่วคนหนึ่งเดินเข้ามา
หนิงเฉินรู้จักนาง นางเป็นนางกำนัลคนสนิทของจักรพรรดินี
คราวแรกที่เขามาตำหนักชิง ก็เป็นนางผู้นี้ที่ขับรถม้าพาเขามา
ทันทีที่นางกำนัลเข้ามา ก็หยิบราชโองการออกมา “ชิงหวังรับราชโองการ!”
ชิงหวังรีบเก็บท่าทีเกียจคร้าน ลุกขึ้นก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วคุกเข่าลง “กระหม่อมรับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ!”
นางกำนัลกล่าวเสียงใสว่า “ด้วยบัญชาแห่งสวรรค์ จักรพรรดิมีพระราชโองการว่า เป่ยเหมิงร่วมมือกับแคว้นเจียว ยกทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นนายเข้าตีและยึดนครหม่านเยว่ของแคว้นอู่ เจิ้นได้นำทัพออกศึกด้วยตนเองแล้ว ช่วงที่เจิ้นไม่อยู่ ราชกิจให้ชิงหวังดูแลแทนเป็นการชั่วคราว จบราชโองการ!”
ชิงหวังนิ่งอึ้ง นึกไม่ถึงว่าจักรพรรดินีจะยกทัพออกศึกด้วยพระองค์เอง
“ชิงหวัง ยังไม่รับราชโองการอีกหรือ?”
ชิงหวังได้สติ รีบกล่าวว่า “กระหม่อมรับราชโองการพ่ะย่ะค่ะ!”
หนิงเฉินเองก็งุนงง เขาเดินทางไกลนับหมื่นลี้มาถึงแคว้นอู่ ใกล้จะได้พบกันอยู่แล้ว แต่จักรพรรดินีกลับนำทัพออกศึกไปเสียก่อน
นางกำนัลหันมามองหนิงเฉินแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋อง ฝ่าบาทมีรับสั่งให้บ่าวมาถ่ายทอดสองสามประโยค”
“ว่ามา”
“ฝ่าบาทตรัสว่าทรงขออภัย นางเองก็อยากพบพระองค์ยิ่งนัก แต่เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน พระองค์ก็เป็นแม่ทัพนำทัพอยู่ คงเข้าใจได้”