พระตำหนักไท่หวง
ฮ่องเต้เสวียนและขันทีใหญ่ฉวนกำลังดื่มสุรากันอยู่
เมื่อหนิงเฉินได้ยินว่าฮ่องเต้เสวียนถูกจองจำ ไม่มีข้าวกินไม่มีเสื้อสวม หัวใจแทบแตกสลาย
แท้จริงแล้วไม่เป็นเช่นนั้น ตั้งแต่ฮ่องเต้เสวียนเกิดความคิดจะปลดองค์ฮ่องเต้ เขาก็เตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว
ในพระตำหนักไท่หวงมีห้องเย็นสำหรับแช่ของ เขาได้สะสมอาหารและสุราไว้มากมายตั้งแต่ก่อนหน้านี้
ฉะนั้นฮ่องเต้เสวียนจึงไม่อดอาหารแม้แต่น้อย
แต่บัดนี้ถูกจองจำอยู่ ก็กินได้ไม่มาก หากไปกินจนอ้วนขึ้นมา ฮ่องเต้เต๋อจะมองออกอย่างแน่
"พอแล้ว พอแล้ว ไม่ดื่มต่อแล้ว... ถ้าบุตรดื้อรั้นนั่นมาโดยกะทันหัน ถูกดมกลิ่นออกจะยุ่งยาก!"
ฮ่องเต้เสวียนห้ามขันทีใหญ่ฉวนที่กำลังเทสุรา
ขันทีใหญ่ฉวนกำลังจะบอกว่าฮ่องเต้เต๋อไม่เสด็จมาพระตำหนักไท่หวงนานแล้ว ก็บังเกิดเสียงแหลมเล็กดังขึ้นนอกประตู "ฝ่าบาทเสด็จ!"
ทั้งสองตกใจสุดชีวิต!
"เร็ว เร็ว เร็ว... เก็บของซะ!"
ฮ่องเต้เสวียนรีบเร่ง พร้อมชงชามาล้างปาก
"ฉวนเซิ่ง เจิ้นมีกลิ่นสุราติดหน้าหรือไม่?"
ฉวนเซิ่งรีบร้อนกุมของซ่อนไว้ใต้เตียง แล้วว่า "ไท่ซ่างหวงเพียงดื่มไปสามถ้วย มองไม่ออกพ่ะย่ะค่ะ!"
"ก็ดี ก็ดี..."
ฮ่องเต้เสวียนบ่นพึมพำ พลางช่วยกันซ่อนของไว้ใต้เตียง
เมื่อซ่อนของเรียบร้อยแล้ว จึงลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู
ฮ่องเต้เต๋อกำลังย่างก้าวเข้ามาในลาน
ฮ่องเต้เสวียนผมสีขาวครึ่งขาวครึ่งดำรุ่ยร่าง แลดูชราและสุรเสีย ค่อยก้าวออกมาโดยมีฉวนเซิ่งค้ำจับ
ฮ่องเต้เต๋อเดินส่ายไหล่ขึ้นมา
"ข้าน้อยคารวะพระบิดา!"
ฮ่องเต้เสวียนมองเขานิ่งไม่มีอารมณ์ใด "เจ้ามาทำสิ่งใด? มาดูหรือว่าเจิ้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?"