ฮ่องเต้เต๋อยกมือปิดหน้า แววตาเย็นชาดุร้าย จ้องตรึงฮ่องเต้เสวียนไม่วางตา เอ่ยทีละคำว่า “พระบิดา ตบหนึ่งเมืองแบบนี้ คงทรงละอางแค้นน้อยลงแล้วกระมัง
พรุ่งนี้ ขอให้พระบิดาโปรดเสียเวลาออกเดินร่วมรอบเมืองกับข้าน้อยสักครั้ง... ข้าน้อยทำถึงที่สุดแล้ว หวังว่าพระบิดาจะโปรดอย่าใส่ให้ข้าน้อยต้องลำบากใจ!”
ฮ่องเต้เสวียนโกรธจนตัวสั่นเป็นเกลียว กำลังจะเปิดปาก ทหารองครักษ์รายฝีพระบาทคนหนึ่งวิ่งมุ่งมา คว่ำเข่าลงกับพื้น “กราบทูลฝ่าบาท......”
ทหารองครักษ์พูดจา พลันสายตาเหลือบไปทางฮ่องเต้เสวียน อยากพูดก็ไม่กล้าพูด
ฮ่องเต้เต๋ออัดอั้นไฟในใจ โกรธเกรี้ยวว่า “มีเรื่องก็พูดมาเดี๋ยวนั้น อวดดีอ้อนแอ้นอยู่ทำไม”
“กราบทูลฝ่าบาท ฮูหยินอ๋องอู๋... ฮูหยินอ๋องอู๋หายตัวไปแล้ว!”
ฮ่องเต้เต๋อร่างสะท้านสะเทือน เอ่ยเสียงหลุดว่า “เจ้าว่าอะไรนะ? ฮูหยินอ๋องอู๋หายตัวไป?”
ทหารองครักษ์พูดสั่นเครือ “คือ... วันนี้ฮูหยินอ๋องอู๋อยู่แต่ในห้องมิได้ออกมา ครั้นเราทั้งหลายสำรวจได้ว่ามีสิ่งผิดปกติ ตัวคนก็มิได้อยู่แล้ว!”
ฮ่องเต้เต๋อขบฟันกราบว่า “พวกเจ้าตั้งมากมายคอยจับตาเฝ้าดูเธอ ฮูหยินอ๋องอู๋เป็นแต่หญิงอ่อนแอ มิใช่ว่าจะสยายปีกบินหนีได้ง่ายดายกระนั้นหรือ?”
“ขอฝ่าบาทโปรดให้อภัย!”
“ให้อภัย ให้อภัย... พวกเจ้าก็รู้แต่ให้เจิ้นให้อภัย ยังไม่เร่งรุดออกตามหาได้หรือ หากตามหาฮูหยินอ๋องอู๋ไม่พบ พวกเจ้าทั้งหมดจงตายเพื่อเจิ้นเสีย กลุ่มกากขี้แพ้ไร้ความสามารถ!”
“พ่ะย่ะค่ะ บ่าวจะรีบออกตามหาทันที!”
ทหารองครักษ์คารวะแล้ว วิ่งหนีไปอย่างลุกลี้ลุกลน
ฮ่องเต้เต๋อหน้าเถื่อดเป็นสีหม้อไห ฮูหยินอ๋องอู๋หายไปได้ทั้งที่อยู่ใต้การเฝ้าระวังของคนของเขาหลายชั้นต่อชั้น นางเป็นแต่หญิงอ่อนแอ ย่อมไม่มีวรยุทธ์เช่นนี้ มิแน่ต้องมีผู้ช่วยเหลือแน่นอน