องค์เจ้าเก้าเงยหน้ามองหนิงเฉินอย่างอายเขิน
หนิงเฉินแอบยกมือปิดหน้า แต่งหน้าซะน่าขนลุกเช่นนี้ได้กระไร
"เจ้าหิวแล้วสินะ"
องค์เจ้าเก้าพยักหน้าอย่างน่าสงสาร นับแต่เมื่อคืนนางไม่ได้รับประทานอะไรเลย แม้แต่น้ำหยดเดียว
หนิงเฉินจูงนางมายังโต๊ะ
บนโต๊ะมีขนมจีนวางอยู่
"เจ้ารับประทานขนมชิ้นนี้เสียก่อน อีกไม่นานข้าจะให้คนส่งอาหารอย่างอื่นมาให้"
คุณยายผู้ดูแลเกิดเป็นกังวล รีบกล่าวว่า "ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ พิธียังไม่เสร็จสิ้น องค์หญิงหาควรเสวยเวลานี้มิได้"
หนิงเฉินขมวดคิ้ว หันไปมองคุณยายผู้ดูแล "เจ้าออกไปก่อน!"
"แต่ท่าน???"
คุณยายผู้ดูแลเต็มไปด้วยความลำบากใจ
หนิงเฉินยิ้มแห้งกล่าวว่า "ข้าหมายความว่า... เจ้าออกไปก่อน!"
คุณยายผู้ดูแลรีบออกไปทันที องค์ชายผู้นี้คืออ๋องผู้พิทักษ์แคว้นผู้ผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน อารมณ์หาได้ดีไม่
"รีบรับประทานเถิด"
"ฮิ ๆ... ในที่สุดก็ได้กินอาหารเสียที!"
หนิงเฉินยิ้มกล่าวว่า "อีกไม่นานค่อยไปล้างหน้าล้างตาเสียใหม่"
องค์เจ้าเก้าอุตักหนึ่งครั้ง แล้วบ่นพึมพำว่า "เจ้าก็ว่าขี้ริ้วแต่งแบบนี้ใช่ไหม ข้าเกิดมาสวยงามโดยธรรมชาติ แท้ที่เขาต้องแต่งให้เป็นเช่นนี้ ตอนกระจกเงาเห็นตัวเองก็ตกใจแทบสิ้นดี ยังบอกว่าแบบนี้จะดีเป็นมงคลอีกนะ"
หนิงเฉินกล่าวว่า "เช่นนั้นเจ้ากินน้อย ๆ หน่อย อีกไม่นานข้าจะให้คนส่งข้าวปลาอาหารให้"
อภิเษกขององค์หญิง ทั้งองค์ชายตวนซึ่งอยู่ไกลถึงมณฑลซิ่วโจว องค์ชายสี่ และเหล่าอ๋องสกุลหลวงอื่น ๆ ต่างก็รีบรุดเดินทางกลับสู่เมืองหลวง
ผู้คนเหล่านี้มาร่วมแสดงความยินดี หากทิ้งไว้เป็นด้านข้างก็มิเหมาะสมนัก
องค์เจ้าเก้าพยักหน้า
หนิงเฉินเดินออกมาภายนอก
ภายในเรือนวางงานเลี้ยงอย่างใหญ่หลวง เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊และบรรดาขุนนางต่างก็มาร่วมงาน... รวมถึงเหล่าขุนนางผู้กล่าวโทษและผู้ตรวจการด้วย