หนิงเฉินทรุดฮวบลงคุกเข่า อยู่ตรงหน้าองค์ชายใหญ่โดยตรง
“โขกศีรษะก็เปล่าประโยชน์ อย่าคิดจะหลอกเงินข้า ได้แต่งน้องสาวเจ้ามาแล้วยังเอาทรัพย์สินเก่าของบ้านข้าจนหมดเกลี้ยง”
“ข้าคุกเข่าให้หนึ่งที แต่จะไม่ให้ซองเงินถือว่าทั้งคู่พอกันไป!”
องค์ชายใหญ่ริมฝีปากสั่นเครือ น้ำหน้าเกิดอายขัดสบายใจ อยากจะหาเวนกลบตัวลงไปให้พ้นหน้าคน
หนิงเฉินหัวเราะทั้งที่ข่มไม่อยู่ว่า “สุขภาพเจ้าอ่อนแรงชะมัด ดูท่าข้าต้องไปเล่าให้ฝ่าบาทฟัง เปลี่ยนบรรดาคนในคุ้มของเจ้าให้เป็นผู้ชายทั้งคุ้ม แม้แต่ยุงเมียหนึ่งตัวก็ไม่เหลือไว้เลยดีกว่า”
องค์ชายใหญ่: “...”
แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง “หนิงเฉิน เจ้ากับหวยอานก้าวมาถึงวันนี้ไม่ง่ายนัก วันนี้ข้าจะมอบนางไว้ในมือเจ้า ขอให้ทั้งคู่ใช้ชีวิตสามีภรรยาอยู่ร่วมรักใคร่จวบจนหัวขาว”
หนิงเฉินลุกขึ้นยืนกล่าวว่า “ขอบพระคุณองค์ชายใหญ่... คำพูดพวกนี้เจ้าลุกขึ้นยืนพูดก็ยังได้ ไม่ต้องต่ำต้อยถึงขั้นนี้ องค์เจ้าเก้าคือสตรีของข้า แม้เจ้าจะไม่คุกเข่าอ้อนวอน ข้าก็จะปกป้องนางตลอดชีวิตอยู่แล้ว”
ทุกคนแอ่นริมฝีปากสั่น ปากของหนิงเฉินช่างทะลึ่งเหลือเกิน
องค์ชายใหญ่มองขวับเขาหนึ่งครั้ง แล้วจับมือที่หนิงเฉินยื่นมาให้ ลุกขึ้นยืน
สายตาหนิงเฉินตกไปที่องค์เจ้าเก้า
นางสวมมงกุฎนกฟีนิกซ์และชุดเจ้าสาวสีแดงเลื่องลือ แต่หน้าถูกผ้าคลุมสีแดงปิดมิด มองไม่เห็นความรู้สึก ว่าไปแล้วคงงดงามละไม่บอก
นางมือซ้ายถือพัดกลม มือขวาถือผลแอปเปิลไว้ หมายความว่าให้ราบรื่นปลอดภัยตลอดไป!
“อ๋อง เวลาเกือบมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ขันทีใหญ่ฉวนเตือน
หนิงเฉินพยักหน้า อารักขาองค์เจ้าเก้าขึ้นรถม้า
เพราะขั้นตอนต่อไปคือแห่ประลองรอบเมือง ต้องใช้เวลายาวนาน ถ้านั่งเกี้ยวแล้วสะเทือนไปมาจะไม่สบายใจนัก
ขบวนเคลื่อนออกไปอย่างกึกก้องระงม เริ่มเดินแห่รอบเมือง
ร่อนลงใกล้พลบค่ำ จึงเดินทางกลับถึงคุ้มหนิง
เวลานี้เจ้าหญิงได้เปลี่ยนมาประทับเกี้ยวแปดคนแบกแล้ว