ตันไทชิงเยว่นำช่างฝีมือแห่งเฟิงหยุนถังจำนวน 500 คน พุ่งทะยานผ่านสมรภูมิ เข้าตรงมายังหนิงเฉิน
หนิงเฉินมองดูตันไทชิงเยว่ที่ค่อย ๆ เข้าใกล้ มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยเย็นชา
“ตันไทชิงเยว่ เจ้ายังคิดจะฆ่าข้าไม่เลิกสินะ!”
เมื่อตันไทชิงเยว่อยู่ห่างหนิงเฉินประมาณ 100 ก้าว หนิงเฉินก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
ดวงตาเย็นเฉียบของตันไทชิงเยว่หดเตี้ยวลง เมื่อถูกจำได้แล้ว นางจึงไม่จำเป็นต้องซ่อนเร้นอีกต่อไป
วันนี้ แม้คนทั้ง 500 ต้องตายสิ้นดี เธอก็ยินยอมแลกชีวิตตนเองเพื่อสังหารหนิงเฉิน
หากหนิงเฉินไม่ตาย ซีเหลียงก็จะล่มสลาย!
“ฆ่ามัน!”
ตันไทชิงเยว่ดึงกระบี่ออก นำพาคนทั้ง 500 พุ่งเข้าใส่หนิงเฉิน
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ ค่อย ๆ เงยมือขึ้น
ทหารหนิงอานที่เฝ้ายามรอบข้างพร้อมยกปืนขึ้นเล็งทันที
หากพินิจดูให้ดี ปากกระบอกไม่ได้เล็งไปที่ตันไทชิงเยว่และพวกของนาง หากชี้ลงไปที่พื้นดินเบื้องใต้ตัวพวกเขา
ตันไทชิงเยว่ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ พื้นดินใต้เท้าดูอ่อนนุ่มผิดธรรมชาติ
ก่อนที่นางจะทันหันมาเข้าใจอะไร เสียงเย็นเยียบของหนิงเฉินก็ดังขึ้น “ยิง!”
ปัง ปัง ปัง!!!
กระสุนราวสายฝนพุ่งลงสู่พื้นดิน
แล้วเสียงระเบิดก็สั่นสะเทือนฟ้าดินตามมา
รื้น รื้น รื้น!!!
พื้นดินใต้เท้าของตันไทชิงเยว่และพรรคพวกระเบิดออกโดยฉับพลัน
แสงเพลิงกลืนกล้ำ ควันดินปืนม้วนไปทั่ว เศษดินเกลื่อนกล่น
คนของตันไทชิงเยว่ถูกระเบิดขาดกระจายในพริบตา เลือดเนื้อกระจัดกระจาย
ตันไทชิงเยว่ฝีมือเร็ว ยามระเบิดตอนนั้นได้หลุดจากจุดศูนย์กลางไปได้ แต่ก็ถูกคลื่นแรงระเบิดกระหน่ำกระเด็น ล้มฟาดลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง ร่างไม่มีวี่แววขยับ อาจเป็นเพียงครึ่งชีวิตหรือลิ้นตายไปแล้วก็สุมทุม!
บัดซบ!!!
หนิงเฉินสะบัดหัวแรง ๆ
ไอ้พวกนี้มันฝังระเบิดไว้กี่แสนชั่งกันแน่?
เขาอยู่ใกล้เกินไป ถูกแรงระเบิดกระทบจนตาลายศีรษะมึน ในหูดังกังวานไปหมด