เหลยอานนำทหารหนิงอานหนึ่งพันนาย กำจัดทหารซีเหลียงที่เฝ้าประตูเมืองลงจบ แล้วพุ่งเข้าสู่เมือง ตรงดิ่งไปยังเชิงเทินเพื่อเข้าสังหาร
ภายในเมืองมีทหารซีเหลียงประจำการอยู่ห้าพันนาย
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับทหารหนิงอานผู้กล้าหาญเก่งกาจและไม่เล่นด้วยกติกาสงคราม ชีวิตเหล่านี้แทบไม่พอเป็นศัตรู
เหลยอานนำกำลังบุกขึ้นเชิงเทินอย่างแข็งกร้าว
ทหารซีเหลียงถูกสังหารจนแตกกระเจิงพ่ายแพ้ยับเยิน
อวี้จ้านแม่ทัพเฒ่าใกล้แปดสิบปีผู้นี้ ส่งเสียงโกรธาสุดท้ายออกมา
“เอาดาบของเสียามาให้ข้านี่!”
ทหารซีเหลียงคนหนึ่งรีบส่งดาบใหญ่ที่คว้ามาให้ทันที
อวี้จ้านคว้าดาบไว้แน่น ตะโกนว่า “เหล่านักรบ จงตามข้ากวาดล้างศัตรู!”
อวี้จ้านแม่ทัพเฒ่าแต่ยังแกร่งกล้า ถือดาบใหญ่นับสิบชั่งโจมตีทหารหนิงอาน
เหลยอานมองแม่ทัพเฒ่าที่พุ่งเข้ามา จากนั้นชูปืนไฟขึ้นพร้อมทหารอีกไม่กี่นายข้างหลัง
นี่เป็นสิ่งที่หนิงเฉินสอนพวกเขาไว้ เมื่อเจอศัตรูที่เกรียงไกร อย่าเข้าปะทะดาบประชิดตัว เสี่ยงบาดเจ็บได้ง่าย... ถ้ามีปืนไฟก็ใช้ปืนไฟ ถ้าไม่ทันบรรจุกระสุนก็ใช้ระเบิดมือหรือธนูประสาน
ปังปังปัง!!!
เสียงปืนดับลง
ร่างงุ้มง่มของอวี้จ้านนอนจมกองเลือดไปแล้ว... แม่ทัพเฒ่าผู้เคยมีฝีมือพอจะประชันข้อมือกับแม่ทัพเฒ่าเฉิน จบชีวิตลงด้วยกระสุนยิงรัว!
“เสิ่งจูกั๋วตายแล้ว เสิ่งจูกั๋วตายแล้ว......”
ทหารซีเหลียงตะโกนอย่างตื่นตระหนก หวาดผวาสับสน ตกใจจนแทบกลั้นวิญญาณไม่อยู่
“ฆ่า!”
เหลยอานขานเสียงเย็นชาเพียงคำ พร้อมกับโยนระเบิดมือหนึ่งลูกเข้าไป
ฝั่งของหนิงเฉิน ได้ใช้น้ำราดปลุกตันไทชิงเยว่ขึ้นมาอีกครั้ง
ตันไทชิงเยว่มองเหล่ายอดฝีมือท้องฟงอวิ้นที่เสียชีวิต จิตใจรันทดเศร้าสร้อย